Fiat Seicento w wersji Sporting

Fiat Seicento to samochód, który w historii włoskiej motoryzacji zajmuje miejsce niezwykłe – skromne z pozoru, ale głęboko zakorzenione w kulturze małych aut miejskich, które Fiat tworzył przez dekady z prawdziwym mistrzostwem. Produkowane od 1998 do 2010 roku, Seicento było następcą kultowego Cinquecento i kontynuowało tradycję miniaturowego, przystępnego cenowo auta dla kogoś, kto potrzebuje mobilności bez zbędnych komplikacji. Silniki o pojemności 900 cm³ i 1.1 litra oferowały moc między 40 a 55 KM, co w połączeniu z masą własną nieprzekraczającą 750 kg dawało auto zwinne i ekonomiczne, idealnie skrojone pod miejskie warunki. Wersja Sporting z 1.1 litra i 54 KM próbowała dodać temu modelowi sportowego sznytu – i choć cyferki nie robiły wrażenia, charakter prowadzenia małego Fiata w mieście był zaskakująco żwawy. Wersja Abarth, dostępna z mocniejszym silnikiem i sportowymi detalami wnętrza, była szczytem gamowej ambicji – z krótką skrzynią biegów, obszytą skórą gałką i kierownicą oraz charakterystyczną kratką tapicerki z wyszytym logo Abarth. W środowisku tak zwanej Centomanii – społeczności skupiającej miłośników Cinquecento i Seicento – te małe Fiaty doczekały się kultu, który z biegiem lat rósł zamiast słabnąć. I właśnie w tej społeczności można znaleźć egzemplarze, przy których trudno uwierzyć, że ktokolwiek patrzył na Seicento jak na zwykłe auto do miasta.

Kamil jest z Seicento związany od prawie 20 lat i to zupełnie dosłownie – ten konkretny egzemplarz jest już jego 4. Seicento w życiu. Wszystko zaczęło się od prawa jazdy i potrzeby własnych 4 kółek, które nastolatek z dorywczymi pracami mógł sobie pozwolić: 1. Seicento z gazem, wersja Abarth z krótką skrzynią i czerwoną kratką foteli, zdało egzamin doskonale – kraj do pozwiedzania, przygody do zebrania, drifty na ręcznym pod Tesco i 9 osób w aucie, które nie było projektowane nawet dla połowy tej liczby pasażerów. 2. egzemplarz był prostszą bazą, też z gazem, też służył niezawodnie. 3. już pokazywał kierunek: swap silnika 1.4 16V z Fiata Stilo, felgi, większe hamulce, kubełki, półklatka, gwint. A potem trafił się granatowy Seicento 900 z 1998 roku w dosyć unikalnym, ale oryginalnym kolorze – i tu zaczęła się historia obecna.

Pod maską aktualnego Seicento nie ma nic, czego ktokolwiek spodziewałby się po aucie tej klasy. Silnik 1.4 T-Jet z Abartha 500 z 6-biegową skrzynią z Fiata Stilo to swap, który już w założeniu wywołuje uśmiech na twarzy. Ale na tym lista zmian się nie kończy: słupek seryjny, natomiast kolektor ssący pochodzi z Alfy Romeo Giulietty, wtryski 390 cc, customowy kolektor wydechowy, turbina Garrett 2056S, downpipe i reszta wydechu 2.5 cala. Usunięta nagrzewnica i akumulator przeniesiony do wnętrza dają wolne miejsce pod maską i pozwalają na montaż centralnego intercoolera, pod który wycięty jest przedni zderzak – detal widoczny od razu i natychmiast zdradzający, że to nie jest zwykłe Seicento. Sterowanie silnikiem odbywa się przez jednostkę Speeduino zamkniętą w seryjnej obudowie, strojoną przez BartzMod. Silnik jest aktualnie w trakcie docierania po złożeniu – docelowa moc to około 270 KM. W aucie ważącym tyle co typowy rower wyścigowy razy kilkanaście to liczba, przy której ciężko zachować spokój. Sprzęgło 200 mm. Szpera gdzieś w planach, ale do tego daleka droga.

Układ hamulcowy jest kompletnie inny niż seryjny. Z przodu tarcze 257 mm z zaciskiem i jarzmem z Fiata Palio, z tyłu tarcze 240 mm z zaciskami z Alfy Romeo 147 – zastępując oryginalne bębny z tyłu, co samo w sobie przy aucie tej klasy jest zmianą godną odnotowania. Zawieszenie to pełny Air Ride z osobną regulacją przodu i tyłu z pilota, kompresor Viair 380C i zbiornik 15 litrów – system, który pozwala Seicento dosłownie kłaść się na asfalcie lub podnosić się ponad progi zwalniające bez strachu.

Wizualnie egzemplarz realizuje filozofię sleeper+ – z zewnątrz nie odbiegać spektakularnie od serii, ale jednak czymś się wyróżniać. Zderzaki z wersji Abarth, lakier oryginalny granatowy – zachowany i Kamil jest z tego najbardziej zadowolony – przyciemnione szyby i felgi Zender Star 15×7 cali z naciągniętą oponą 165/45. Wcześniej na aucie siedziały felgi Pirelli P-Slot z edycji specjalnej Golfa MK1/MK2 w rozmiarze 14×6 cali – rarytas, który w środowisku Centomanii miał swoją własną historię. Przód wycięty pod centralny intercooler nie pozostawia wątpliwości, że coś tu jest inaczej niż w seryjnym egzemplarzu.

Wnętrze to przestrzeń, w której z oryginalnego Seicento nie pozostało dosłownie nic. Deska rozdzielcza, podłokietniki i wszystkie plastiki pokryte flockiem. Boczki drzwi wyższe, zakrywające blachę, z kieszeniami z płyty MDF z miejscem na głośniki zamiast seryjnych plastikowych wkładek. W desce rozdzielczej zamiast kratek nawiewów i sterowania ogrzewaniem – wskaźniki temperatury cieczy, ładowania, ciśnienia oleju, EGT i manometry od zawieszenia. Tunel środkowy zastąpiony koszem na lewarek zmiany biegów od Ireneusza Górnego. Fotele kubełkowe Slide z 3-calowymi 4-punktowymi pasami OMP. Z tyłu zamiast kanapy zabudowa pod Air Ride z XBarem, podłoga obita alcantarą. Oświetlenie z przodu to soczewki biledowe z podświetleniem w wybranym kolorze i ringami LED, z tyłu rzadkie oryginalne białe lampy Carello – detal, który w środowisku Centomanii jest natychmiastowo rozpoznawalnym rarytasem.

Za kierownicą Seicento z 270 KM w przednionapędowym układzie i masą własną właściwą tej klasie auta jest doświadczeniem, które Kamil opisuje z rozbrajającą szczerością: mocy jest mocno nad wymiar przy takich gabarytach, a znalezienie trakcji przy pełnym gazie to wyzwanie samo w sobie. Nie jedno seryjnie mocne auto może się jednak na drodze zdziwić. Auto wyjeżdża wyłącznie na zloty i eventy motoryzacyjne w sezonie letnim, zimą stoi w ciepłym garażu w oczekiwaniu na nowe pomysły.

Budowa tego egzemplarza była możliwa przede wszystkim dzięki koledze Rafałowi, który udostępnił swój podwójny garaż na prawie pół roku, gdzie toczyła się, jak Kamil mówi, ciężka i nierówna batalia z modowaniem. Kamil chciałby też serdecznie podziękować przyjaciołom z ekipy Same Celebryty – Badenowi, Ciastkowi, Fifkowi, Kermitowi. Radkowi za karoserię – oraz przede wszystkim swojej żonie za ogrom cierpliwości i wyrozumiałości za setki godzin spędzonych po pracy i w weekendy w garażu zamiast w domu.

Osobom myślącym o podobnej drodze Kamil mówi krótko: uzbroić się w ogromną cierpliwość i nie zrażać się niepowodzeniami. Zawsze coś się wykrzaczy, zawsze coś nie wyjdzie zgodnie z planem – a budując samemu trzeba myśleć kilka kroków do przodu. Jedynym ograniczeniem jest budżet i wyobraźnia. U Kamila akurat tej drugiej. nie brakuje.

Zdjęcia: KAM ART , SMOKY RABBIT , ARECKY VISION

Marcin Dębowski
Jako redaktor naczelny portalu selected.pl od lat śledzę świat motoryzacji, testując i opisując samochody, które wyróżniają się designem, technologią i charakterem. W swoich tekstach stawiam na autentyczne wrażenia z jazdy, konkrety i spojrzenie na auta nie tylko przez pryzmat danych technicznych, ale przede wszystkim emocji, jakie potrafią wywołać.