TEST – Honda Fit Hybrid II (2013-2020) silnik 1.5 R4 16V HYBRYDA moc systemowa 137 KM kod LEB – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Honda Fit Hybrid drugiej generacji hybrydy z lat 2013-2020 to przykład miejskiego auta, które z pozoru wygląda jak typowy, praktyczny hatchback, a w codziennym użytkowaniu potrafi zachowywać się jak sprytna mieszanka benzyny i elektryka. Ten model jest szczególnie ciekawy na rynku wtórnym, bo często trafia jako import z Japonii, gdzie Fit ma status auta do wszystkiego, a hybryda była popularnym wyborem w miastach. Opisywana odmiana to klasyczna hybryda HEV, bez ładowania z gniazdka, ale w odróżnieniu od wielu prostych hybryd ma rozwiązanie, które potrafi dać bardziej bezpośrednie wrażenia z jazdy dzięki współpracy z przekładnią dwusprzęgłową.

Stylistycznie Fit nie udaje sportowego auta, ale ma proporcje, które dobrze znoszą codzienne użytkowanie. Krótki przód, wysoka kabina i dość pionowy tył sprawiają, że auto jest łatwe do oceny na parkingu, a jednocześnie w środku robi się więcej miejsca, niż sugeruje długość nadwozia. W hybrydzie można spotkać inne wzory felg i drobne oznaczenia, czasem też detale aerodynamiczne, które mają sens przy prędkościach miejskich i podmiejskich, gdzie opory toczenia i płynność jazdy wpływają na spalanie. Na ulicy Fit nie krzyczy wyglądem, ale w tym segmencie często właśnie o to chodzi, bo najważniejsza jest funkcjonalność i bezproblemowość.

Jakość wykonania nadwozia w praktyce ocenia się po tym, jak auto zachowuje się na progach zwalniających i krawężnikach, a Fit zwykle wypada poprawnie, choć wiele zależy od historii konkretnego egzemplarza. W importach kluczowe jest obejrzenie spodów drzwi, progów i tylnej klapy, bo miejskie życie oznacza obcierki i drobne naprawy, które nie zawsze są robione perfekcyjnie. Widoczność jest bardzo dobra, bo szyby są duże, a słupki ustawione tak, żeby w mieście nie czuć się jak w bunkrze. To auto zachęca do jazdy spokojnej, płynnej, bo wtedy hybryda pokazuje, po co tu jest, a nie tylko udaje oszczędność na papierze.

Wnętrze Fit jest znane z praktycznych rozwiązań, takich jak elastyczna konfiguracja tylnej kanapy i zaskakująco duża ilość miejsca w kabinie. Pozycja za kierownicą jest bardziej jak w małym vanie niż w niskim hatchbacku, co dla wielu osób oznacza łatwiejsze wsiadanie i lepszą widoczność w korku. Materiały są typowo użytkowe, ale dobrze znoszą codzienne dotykanie, a ergonomia jest nastawiona na prostą obsługę, co docenia się, gdy auto ma być narzędziem do dojazdów, a nie gadżetem na weekend. W hybrydzie dochodzą wskaźniki pokazujące przepływ energii i pracę odzysku, które z czasem stają się podpowiedzią, kiedy warto odpuścić gaz wcześniej.

Praktyczność bagażnika w hybrydzie bywa tematem, bo bateria trakcyjna potrafi wpływać na ułożenie podłogi i na to, czy jest miejsce na koło zapasowe. W Fit Hybrid często spotyka się zestaw naprawczy, a podpodłogowe schowki mogą być płytsze niż w wersjach czysto spalinowych. W codziennym użytkowaniu ważniejsze jest jednak to, że otwór bagażnika jest wygodny, a po złożeniu siedzeń da się przewieźć rzeczy, które w innych miejskich autach kończą się na dachu albo na dwóch kursach. To właśnie te praktyczne detale sprawiają, że Fit starzeje się dobrze, bo funkcjonalność nie wychodzi z mody.

Układ napędowy z silnikiem 1.5 o kodzie LEB współpracuje z jednostką elektryczną i w wielu wersjach korzysta z koncepcji i-DCD, czyli hybrydy z dwusprzęgłową skrzynią. W praktyce oznacza to, że przy ruszaniu i w korkach auto potrafi jechać bardzo miękko i cicho, a elektryczne wsparcie wypełnia moment tak, że nie trzeba stale dokręcać silnika spalinowego. Przejścia między jazdą na prądzie, wspomaganiem i pracą spalinową potrafią być płynne, ale przy pewnych warunkach, na przykład przy gwałtownym dodaniu gazu, można poczuć charakterystyczną zmianę, gdy skrzynia dobiera przełożenie i system dołącza benzynę. To nie jest wada sama w sobie, raczej cecha tego rozwiązania, które stawia na bezpośredniość i sprawność, ale wymaga przyzwyczajenia.

Rekuperacja w Fit sprawdza się najlepiej w miejskim rytmie, gdzie jest dużo hamowania i toczenia. Po puszczeniu gazu auto potrafi wyraźniej zwalniać, a kierowca uczy się jechać bardziej na wyczucie, żeby odzysk był maksymalny, a hamulec mechaniczny wchodził później. To przekłada się na spalanie i na stan hamulców, ale ma też drugą stronę, bo przy jeździe głównie miejskiej tarcze potrafią łapać nalot i wymagać okresowego mocniejszego hamowania, żeby je oczyścić. W hybrydzie ważne jest też to, że płynność jazdy jest bardziej opłacalna niż w zwykłej benzynie, bo każde niepotrzebne przyspieszenie to energia, którą później trzeba odzyskać albo spalić.

W mieście Fit Hybrid potrafi być bardzo oszczędne, szczególnie gdy trasy są średnie, a nie tylko dwukilometrowe do sklepu. Realne spalanie często mieści się w okolicach 4,0 do 5,5 l na 100 km, a zimą rośnie, bo silnik częściej się dogrzewa i układ mniej korzysta z energii, która szybciej ucieka z baterii w niskich temperaturach. W trasie przy spokojnej jeździe wartości rzędu 4,5 do 5,5 l na 100 km są realne, natomiast na autostradzie, gdzie małe auto musi walczyć z oporem powietrza, spalanie rośnie i częściej widzi się 6,0 do 7,5 l na 100 km. Koszty eksploatacji są zwykle rozsądne, ale przy importach trzeba liczyć się z tym, że opony, hamulce i zawieszenie mogą być zmęczone miejskimi krawężnikami.

Znane usterki obejmują zarówno tematy typowe dla małych aut, jak i specyfikę hybrydy. W zawieszeniu po latach wychodzą luzy w łącznikach i tulejach, a w elektronice zdarzają się kaprysy czujników oraz problemy wynikające z osłabionego akumulatora 12 V, co w hybrydzie potrafi objawiać się wieloma komunikatami. W części hybrydowej kluczowe są stan baterii trakcyjnej, sprawność chłodzenia oraz kondycja inwertera i przetwornic. Powtarzalnym schematem w autach zaniedbanych jest praca w przegrzaniu, zabrudzony układ chłodzenia baterii i problemy z wiązkami po naprawach blacharskich, a w odmianach z dwusprzęgłową skrzynią ważna jest kultura pracy i brak szarpnięć, bo zaniedbany serwis oleju skrzyni potrafi odbić się kosztownie.

Serwis Fit Hybrid powinien uwzględniać regularne wymiany oleju silnikowego, kontrolę układu chłodzenia oraz diagnostykę hybrydy, najlepiej narzędziem, które pokaże parametry baterii i temperatury. W wersjach z i-DCD ważny jest też olej w skrzyni i sprawdzenie, czy nie ma opóźnionych reakcji, szarpnięć lub błędów. Dostępność części eksploatacyjnych jest dobra, natomiast elementy hybrydowe potrafią kosztować więcej i nie zawsze są dostępne od ręki, dlatego przed zakupem na rynku wtórnym warto sprawdzić historię serwisową, jazdę w trybie mieszanym, działanie odzysku, brak błędów systemu oraz ogólny stan auta po miejskim życiu. Żeby domknąć całość i mieć punkt odniesienia, poniżej znajduje się zestaw danych technicznych tej wersji.