TEST – Volvo 245 (1974-1993) silnik 2.4 R6 diesel wolnossący moc 82 KM kod D24 – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo 245 z wolnossącym dieslem D24 to wariant dla tych, którzy w epoce tego modelu szukali przede wszystkim ekonomii na długich dystansach i spokojnej, przewidywalnej jazdy, a dziś na rynku wtórnym trafia do osób zakochanych w klimacie klasycznego kombi oraz do użytkowników, którzy chcą w miarę prostego auta do dojazdów i tras, ale bez benzynowego apetytu na paliwo. To dalej segment średni, ogromny bagażnik i klasyczna szkoła bezpieczeństwa Volvo, tylko z inną filozofią napędu, bo D24 stawia na cierpliwość i regularną obsługę.

Nadwozie 245 jest tak samo praktyczne jak w wersjach benzynowych, a w codziennym użytkowaniu robi wrażenie samochodu zbudowanego jak narzędzie, nie jak gadżet. Kanciaste kształty pomagają w ocenie odległości, szyby są duże, a w trasie auto wygląda stabilnie, jakby było przyklejone do drogi. Trzeba jednak pamiętać, że przy oględzinach liczy się stan blacharki, bo w starszych sztukach rdza potrafi wychodzić w miejscach łączeń, przy progach, kielichach i na dolnych krawędziach drzwi, a naprawy robione na skróty często wracają po 2 sezonach.

Kabina to klasyczna, twarda szkoła, w której wszystko jest zrozumiałe po 30 sekundach. Siedzi się wysoko, widzi się dużo, a długie, płaskie szyby boczne sprawiają, że zmiana pasa i manewry w mieście są mniej stresujące niż w wielu nowszych autach. Materiały bywają surowe, ale przy zadbanym egzemplarzu nie skrzypią jakby miały zaraz się rozpaść, tylko pracują normalnie, a największą różnicę robi stan foteli i podsufitki. Kombi w praktyce daje ogromną przestrzeń ładunkową, a po złożeniu kanapy można wozić rzeczy, na które w wielu współczesnych autach trzeba by zamawiać dostawę.

Silnik D24 to wolnossący diesel 2.4 w układzie R6, znany z tego, że przy dobrej obsłudze potrafi robić bardzo duże przebiegi, ale nie wybacza przegrzewania i zaniedbań układu rozrządu. W codziennej jeździe czuć, że to konstrukcja nastawiona na spokojne tempo, bo reakcja na gaz jest łagodna, a najlepsze samopoczucie ma wtedy, gdy kierowca nie próbuje wyciskać z niej dynamiki na siłę. Na zimno pracuje twardziej i głośniej niż benzyna, co w klasyku jest normalne, ale po rozgrzaniu potrafi wejść w równy, jednostajny rytm, który dobrze pasuje do długich tras. To silnik, który bardziej lubi jechać stałym obciążeniem niż kręcić się po mieście w korkach, bo krótkie odcinki i wieczne niedogrzanie potrafią przyspieszać zużycie osprzętu.

Skrzynia biegów i przeniesienie napędu w 245 z dieslem najczęściej zestawione są tak, żeby ułatwiać spokojną jazdę, a nie dawać sportowe wrażenia. Manual wymaga świadomego dobierania przełożeń, bo wolnossący diesel nie ma zapasu momentu jak turbo, więc na wzniesieniach i przy wyprzedzaniu częściej redukuje się o bieg. Napęd na tył jest tu neutralny i przewidywalny, a zawieszenie w codzienności daje miękkość, która ratuje kręgosłup na nierównych drogach, choć trzeba pamiętać, że zużyte tuleje i amortyzatory potrafią szybko zepsuć wrażenie pewności. Na trasie auto najlepiej czuje się w spokojnym rytmie, a na autostradzie da się jechać, tylko trzeba pogodzić się z tym, że przy wyższych prędkościach hałas rośnie, a przyspieszenie do wyprzedzania wymaga planowania.

Spalanie w D24 jest zwykle wyraźnie niższe niż w benzynach, ale zależy od stanu pompy wtryskowej, wtryskiwaczy i temperatury pracy silnika. W mieście realnie można zobaczyć około 9–11 l na 100 km, w spokojnej trasie około 7–8 l na 100 km, a na autostradzie przy stałej, wyższej prędkości często wychodzi około 8–9 l na 100 km. Koszty codziennej eksploatacji to nie tylko paliwo, bo starszy diesel ma droższe elementy osprzętu, a każdy problem z chłodzeniem czy rozrządem potrafi zrobić z pozornie taniego zakupu kosztowną przygodę.

Typowe problemy tej wersji krążą wokół temperatury i rozrządu, bo przegrzanie w D24 potrafi skończyć się kłopotami z głowicą, uszczelką pod głowicą albo trwałym pogorszeniem kompresji. Bardzo ważny jest stan układu chłodzenia, drożność chłodnicy, sprawny termostat i wentylator, a także brak wycieków, bo jazda z ubywającym płynem to prosta droga do poważnych szkód. Kolejna rzecz to pasek rozrządu i rolki, które trzeba traktować serio, bo zaniedbanie potrafi skończyć się uszkodzeniami. Po latach zdarzają się problemy z pompą wtryskową, wtryskiwaczami, świecami żarowymi i przewodami paliwowymi, a w zimie słaba kondycja układu rozruchu potrafi dać się we znaki bardziej niż w benzynie. Jak w każdym 245, dochodzą tematy blacharki, luzów zawieszenia i elektryki wynikającej z wieku.

Serwisowanie wymaga systematyczności, bo ten silnik odwdzięcza się trwałością tylko wtedy, gdy ma czysty olej, dobre chłodzenie i pewny rozrząd. Części są dostępne, ale przy dieslu warto szukać warsztatu, który rozumie starsze pompy i klasyczny osprzęt, bo wymiana na chybił trafił często nie rozwiązuje problemu. Dobrze utrzymany egzemplarz potrafi jeździć długo bez dramatów, ale zaniedbany szybko pokaże, że oszczędzanie na obsłudze jest tu najdroższą strategią.

W kwestii wyposażenia 245 bywa bardzo różne, od wersji dość surowych po sztuki z wygodniejszym wnętrzem, lepszym nagłośnieniem czy dodatkami poprawiającymi komfort w trasie, a przy dieslu szczególnie warto polować na egzemplarz, który ma udokumentowane prace przy chłodzeniu i rozrządzie. Potencjał modyfikacji istnieje, ale w tej odmianie najrozsądniejsze są poprawki stanu bazowego, hamulców, zawieszenia i oświetlenia, bo silnik i tak nie będzie sportowy. Przed zakupem najlepiej sprawdzić, czy silnik równo odpala na zimno, czy nie kopci nadmiernie, czy układ chłodzenia trzyma temperaturę w korku, czy nie ma pęcherzy w zbiorniczku, a na jeździe zwrócić uwagę na wibracje, hałas z mostu i reakcję na obciążenie pod górę.

Poniższe dane techniczne porządkują najważniejsze parametry tej wersji 245 i pozwalają szybko ocenić, czy charakter spokojnego wolnossącego diesla pasuje do planowanego stylu użytkowania.