TEST – Volvo 264 (1974-1982) silnik 2.7 V6 benzyna NA moc 155 KM kod B27F – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo 264 w odmianie z mocniejszym B27F to przykład limuzyny z lat 70. i początku 80., która była kierowana do klientów chcących dużego, bezpiecznego auta z wyraźnie wyższym komfortem niż w popularnych modelach, ale bez rezygnowania z trwałej, prostej konstrukcji. Na rynku wtórnym ten wariant wybierają osoby szukające klasyka z silnikiem V6, który lepiej znosi jazdę w trasie i daje przyjemniejsze wrażenia z przyspieszania niż słabsze wersje, choć nadal jest to samochód nastawiony na spokój i płynność, a nie agresję.

Z zewnątrz 264 ma ten sam charakter surowej elegancji, w którym kanciaste płaszczyzny i duże przeszklenia budują wizerunek solidności. W codziennej jeździe najbardziej czuć łatwość oceny sytuacji na drodze, bo wąskie słupki i duże szyby robią robotę, a auto prowadzi się jak klasyczny, długi sedan, który nie zaskakuje nerwowymi reakcjami. Jakość wykonania wciąż potrafi robić wrażenie, ale czas działa na niekorzyść blacharki, więc trzeba patrzeć na progi, nadkola, podłogę bagażnika, podszybie i okolice mocowań zawieszenia, bo naprawy po latach bywają ukrywane warstwą konserwacji.

Wnętrze jest nastawione na komfort, często z bogatszymi detalami niż w prostszych odmianach, a do tego z wyciszeniem, które w dobrze utrzymanym egzemplarzu nadal pozwala jechać spokojnie i rozmawiać bez podnoszenia głosu. Fotele zwykle mają wygodny profil, a pozycja jest typowo kanapowa, bardziej do płynięcia niż do sportowego spinania się w zakrętach. Materiały są twardsze niż we współczesnych autach premium, ale dobrze znoszą czas, o ile samochód nie stał latami zawilgocony. W sedanie bagażnik jest wystarczający do codziennych potrzeb, a ważne jest, żeby sprawdzić szczelność uszczelek i odpływy, bo woda w bagażniku szybko niszczy instalację i przyspiesza korozję.

Silnik B27F to wolnossące V6 2.7 z rodziny PRV, w mocniejszym wydaniu, które w praktyce daje trochę lepszą elastyczność i łatwiejsze utrzymywanie prędkości w trasie. Praca silnika jest bardziej aksamitna niż w czterocylindrowych jednostkach, a przy spokojnym dodawaniu gazu auto rusza płynnie i bez typowego dla dużych R4 wibracyjnego charakteru. To nadal konstrukcja starej szkoły, więc stan osprzętu ma ogromne znaczenie, a różnice między egzemplarzami potrafią być większe niż różnice katalogowe. Gdy dolot jest szczelny, układ zapłonowy sprawny, a regulacje zrobione porządnie, B27F potrafi jechać bardzo równo i dawać przyjemne, liniowe przyspieszenie, które w normalnym ruchu drogowym w zupełności wystarcza.

Skrzynia biegów w 264 z V6 często jest automatyczna, co podkreśla limuzynowy charakter i pozwala jechać bez szarpania, ale trzeba ocenić jej stan na rozgrzanym oleju, bo wtedy wychodzą poślizgi, opóźnienia i przeciąganie biegów. Napęd jest na tył, a zawieszenie nastawione na komfort, dlatego auto lubi długie łuki i równe tempo, a mniej lubi nerwowe zmiany kierunku. W mieście pomaga widoczność, na drogach szybkiego ruchu 264 czuje się pewnie, choć hałas opon i powietrza jest typowy dla epoki i zależy od stanu uszczelek oraz wyciszeń. Komfort resorowania jest mocną stroną, o ile zawieszenie nie jest wybite, bo luzy w tulejach i zmęczone amortyzatory szybko robią z tego pływającą kanapę.

Spalanie w B27F jest wysokie i trzeba to zaakceptować, bo w mieście realnie często wychodzi 14–17 l na 100 km, w spokojnej trasie około 10–12 l na 100 km, a na autostradzie przy stałej, wyższej prędkości zwykle 12–15 l na 100 km. Koszty eksploatacji to w dużej mierze paliwo oraz obsługa elementów, które starzeją się w każdym klasyku, czyli przewody, gumy, elementy zapłonu, hamulce i zawieszenie. Jeśli ktoś szuka taniego w utrzymaniu auta do miasta, to nie ten adres, ale jeśli ktoś chce klimatu V6 i klasycznej limuzyny, koszty stają się częścią hobby.

Znane problemy tej wersji to przede wszystkim tematy szczelności i osprzętu, bo stare układy podciśnienia lubią łapać lewe powietrze, a wtedy pojawiają się falujące obroty i gorsza reakcja na gaz. Wycieki oleju zdarzają się często i nie zawsze oznaczają katastrofę, ale zaniedbane potrafią doprowadzić do pracy na zbyt niskim poziomie oleju, co skraca życie silnika. Bardzo ważny jest też układ chłodzenia, bo zaniedbana chłodnica i stary płyn chłodniczy potrafią sprowokować przegrzewanie, a to w V6 bywa początkiem kosztownej historii. Do tego dochodzą klasyczne problemy 264, czyli korozja podwozia, luzy w zawieszeniu, wycie tylnego mostu w zmęczonych egzemplarzach i drobne awarie elektryki wynikające z wieku.

Serwisowo najlepiej traktować 264 jak samochód, który wymaga planu, a nie gaszenia pożarów. Regularna wymiana oleju, dopilnowanie szczelności dolotu, sprawny zapłon i układ chłodzenia w dobrej kondycji to fundament, dzięki któremu auto przestaje być kapryśne. Części są osiągalne, choć nie zawsze tak tanie jak do popularniejszych wersji, więc opłaca się kupić egzemplarz z lepszą bazą i dokumentacją obsługi. Dobrze utrzymane auto odwdzięcza się spokojną jazdą i przyjemnym charakterem, a zaniedbane potrafi pożerać czas i budżet.

Wersje wyposażenia różnią się detalami, ale w 264 często spotyka się dodatki komfortowe, które realnie wpływają na codzienność, dlatego warto sprawdzić działanie ogrzewania, nawiewów, elektryki szyb i stanu tapicerki. Potencjał modyfikacji jest, ale ten model najlepiej broni się oryginalnym stylem, a sensowne są raczej poprawki hamulców, odświeżenie zawieszenia i porządne opony. Przed zakupem trzeba obejrzeć auto od spodu, sprawdzić temperaturę pracy w korku, reakcje automatu po rozgrzaniu, stabilność na hamowaniu i równą pracę silnika na wolnych obrotach, bo w tych punktach wychodzą typowe bolączki.

Zestawienie poniżej zbiera kluczowe dane techniczne Volvo 264 z B27F i pozwala szybko ocenić, czy ten wariant V6 pasuje do planowanego użytkowania oraz budżetu na paliwo i serwis.