TEST – Volvo 850 (1991-1997) silnik 2.3 R5 benzyna NA moc 170 KM kod B5234 – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo 850 w latach 1991-1997 było jednym z filarów segmentu D w ofercie marki, bo łączyło bezpieczeństwo, praktyczność i nietypowy jak na klasę średnią charakter pięciocylindrowych silników. Na rynku wtórnym ten model często wybierają osoby, które chcą auta do codziennej jazdy, ale z wyraźnym klimatem lat 90., solidnym zawieszeniem i kabiną stworzoną do długich tras. Wersja 2.3 R5 wolnossąca o mocy 170 KM z kodem B5234 jest dla wielu złotym środkiem, bo daje lepszą dynamikę niż słabsze odmiany, a jednocześnie pozostaje prostsza i zwykle tańsza w utrzymaniu niż turbodoładowane warianty.

Nadwozie 850 ma kanciastą, prostą linię, ale proporcje są tak udane, że auto wygląda dojrzale i dziś. W codziennym użytkowaniu widać, że to konstrukcja zaprojektowana bez modnych fajerwerków, za to z myślą o trwałości, bo elementy karoserii są solidne, a zderzaki i listwy dobrze znoszą życie w mieście. Widoczność jest mocną stroną, szczególnie do przodu i na boki, co ułatwia parkowanie oraz jazdę w gęstym ruchu. Po latach trzeba zwracać uwagę na stan lakieru, dolne krawędzie drzwi i okolice nadkoli, bo zaniedbania w myciu i zabezpieczeniu potrafią zostawić ogniska korozji, choć ogólnie 850 zwykle starzeje się lepiej niż wiele konkurentów z tego okresu.

Wnętrze jest typowo dla Volvo praktyczne i logiczne, z czytelną deską rozdzielczą i ergonomią, która po chwili staje się naturalna. Fotele są wygodne i świetnie pasują do długich tras, a pozycja za kierownicą daje poczucie kontroli, bez uczucia siedzenia na podłodze. Materiały są twarde, ale trwałe, a największym wrogiem wnętrza bywa wilgoć i zaniedbanie, bo wtedy pojawiają się skrzypienia, niedziałające przyciski i problemy w osprzęcie komfortu. Kabina jest ustawna, a w wersji kombi 850 potrafi być naprawdę praktycznym autem rodzinnym, natomiast sedan nadal daje sensowny bagażnik do codziennych potrzeb.

Komfort jazdy jest jednym z powodów, dla których 850 trzyma cenę w dobrych egzemplarzach. Zawieszenie potrafi łączyć stabilność na trasie z niezłą odpornością na miejskie nierówności, choć po latach bardzo wiele zależy od stanu tulei, łączników i amortyzatorów. Układ kierowniczy daje przewidywalne reakcje, a auto zachowuje się stabilnie na drogach szybkiego ruchu, co czuć szczególnie przy stałej jeździe autostradowej. W ruchu miejskim 850 nie jest małe, ale prowadzi się łatwo i nie męczy, a szerokie szyby pomagają zachować orientację w ciasnych miejscach.

Silnik B5234 to wolnossące 2.3 R5 o mocy 170 KM, które ma charakter bardzo pasujący do tego modelu. Jednostka pracuje gładko, ma specyficzny dźwięk pięciu cylindrów i dobrą elastyczność w średnim zakresie obrotów, dzięki czemu auto nie wymaga ciągłego redukowania. Reakcja na gaz jest naturalna i przewidywalna, bez doładowania, więc moc buduje się liniowo, a kierowca ma wrażenie kontroli nad tym, co się dzieje. W codziennej jeździe ten silnik pozwala jeździć spokojnie i oszczędnie, ale gdy trzeba, potrafi też sprawnie przyspieszyć na trasie, szczególnie przy wyprzedzaniu z prędkości przelotowych.

Trwałość B5234 jest zazwyczaj dobra, ale kluczowy jest serwis, bo zaniedbane egzemplarze potrafią mieć wycieki oleju, problemy z odmą i kaprysy osprzętu zapłonowego. W praktyce trzeba pilnować stanu układu chłodzenia, bo chłodnica, zbiorniczek i przewody z czasem tracą szczelność, a przegrzewanie jest ryzykiem, którego nie wolno lekceważyć. Warto też kontrolować szczelność dolotu, stan przepustnicy i czystość układu odmy, bo gdy pojawiają się podciśnienia, silnik zaczyna pracować nierówno i potrafi zużywać więcej oleju. Jeżeli jednostka odpala równo, trzyma temperaturę i nie ma niepokojących odgłosów, to zwykle oznacza, że baza jest zdrowa.

Skrzynia manualna w 850 jest najczęściej wybierana przez osoby, które chcą pełnej kontroli i dobrej trwałości, a w tej konfiguracji dobrze pasuje do wolnossącego charakteru silnika. Automaty też się spotyka, ale wtedy ważna jest kultura zmian i historia wymian oleju, bo zaniedbania odbijają się szarpaniem i ospałością. Napęd na przód jest przewidywalny, a auto zachowuje się stabilnie w deszczu i na trasie, o ile opony są dobre, a geometria ustawiona prawidłowo. W mieście 850 jest łatwe do prowadzenia, a na długich trasach potrafi dać poczucie, że jedzie się samochodem stworzonym do pokonywania kilometrów.

Spalanie w 2.3 wolnossącym jest zwykle bardziej przewidywalne niż w turbo, bo nie ma pokusy częstego korzystania z doładowania. W mieście realne jest około 11-13 l na 100 km, w trasie około 7,5-9 l na 100 km, a na autostradzie przy szybkiej jeździe około 9-11 l na 100 km. Koszty eksploatacji obejmują typowe rzeczy dla auta z lat 90., czyli zawieszenie, hamulce, opony i okresowe odświeżanie układu chłodzenia, ale w dobrym stanie 850 potrafi być wdzięcznym samochodem, który nie zaskakuje co miesiąc nową awarią.

Typowe usterki dotyczą najczęściej wycieków oleju, problemów z odmą, awarii elementów zapłonu, zużycia czujników i drobiazgów elektrycznych w wyposażeniu komfortu. Zawieszenie potrafi wymagać wymiany tulei i łączników, a objawia się to stukami i mniej pewnym prowadzeniem. Zdarzają się też problemy z przepustnicą i nierówną pracą na wolnych obrotach, szczególnie gdy dolot łapie fałszywe powietrze. Przy większych przebiegach warto słuchać, czy nie pojawiają się nietypowe odgłosy z przekładni i półosi, bo w mocniejszych wersjach napęd na przód ma cięższe życie.

Serwis B5234 opiera się na regularnej wymianie oleju, kontroli układu chłodzenia, sprawdzaniu odmy i dbaniu o szczelność dolotu. Części są dostępne, ale warto wybierać sensowną jakość, bo tanie zamienniki potrafią skrócić spokój do minimum. Przy zakupie trzeba zwrócić uwagę na stan chłodzenia, pracę silnika na zimno i na ciepło, brak wycieków, kulturę pracy skrzyni oraz to, czy auto nie ma przypadkowych przeróbek instalacji elektrycznej. Żeby domknąć opis tej wersji i zestawić ją z innymi odmianami 850, poniżej znajduje się tabela danych technicznych przygotowana w spójnej formie.