TEST – Volvo C70 II (2006-2013) silnik 2.4 R5 benzyna NA moc 140 KM kod B5244S4 – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo C70 II to samochód, który na rynku wtórnym działa jak magnes na osoby szukające czegoś bardziej emocjonalnego niż zwykłe coupé, ale jednocześnie na tyle cywilizowanego, żeby dało się nim żyć na co dzień. Lata produkcji 2006-2013 i koncepcja twardego, składanego dachu sprawiają, że to auto stoi gdzieś pomiędzy klasycznym kabrioletem a komfortowym gran turismo, celując w kierowców, którzy chcą jeździć elegancko, a nie koniecznie sportowo. Wersja z wolnossącym silnikiem 2.4 R5 o mocy 140 KM i kodzie B5244S4 bywa wybierana przez tych, którzy wolą spokojniejszą charakterystykę, prostszą obsługę niż w turbo i brzmienie pięciocylindrowca bez nerwowej pogoni za osiągami.

Nadwozie C70 II ma w sobie coś z klasycznego, szwedzkiego stylu, ale w wydaniu bardziej zmysłowym niż w typowych kombi marki. Linia jest długa, drzwi duże, a proporcje po złożeniu dachu nadal wyglądają spójnie, co nie zawsze jest oczywiste w autach z metalowym hardtopem. W codziennym użytkowaniu to samochód zwracający uwagę raczej elegancją niż agresją, a lakier i chromowane detale potrafią wyglądać świetnie, o ile auto nie było myte byle jak i nie ma śladów po nieudanych naprawach blacharskich. Z racji masy i konstrukcji dachu warto patrzeć na równość szczelin i stan uszczelek, bo to one decydują o tym, czy auto będzie ciche i szczelne w deszczu.

Widoczność z miejsca kierowcy jest typowa dla dużego coupé, czyli do przodu jest w porządku, ale do tyłu i na skosy trzeba się przyzwyczaić, szczególnie gdy dach jest złożony i tył robi się optycznie wysoki. W mieście pomagają czujniki parkowania, jeśli są na pokładzie, bo długi tył i szerokie nadwozie wymagają wyczucia. W codziennej jeździe widać też, że to auto nie jest filigranowe, więc na ciasnych osiedlach łatwiej docenić, gdy zawieszenie jest w dobrej kondycji i nie przenosi drgań na karoserię, bo wtedy kabina sprawia wrażenie solidnie zmontowanej i nie pojawiają się denerwujące trzaski.

Wnętrze C70 II jest mocno nastawione na komfort podróżowania, a nie na udawanie torowej atmosfery. Fotele z przodu zwykle oferują dobre podparcie, a pozycja za kierownicą jest naturalna i pozwala jechać daleko bez zmęczenia, zwłaszcza gdy działa podgrzewanie i ustawienia fotela nie są już wyrobione. Materiały w wielu egzemplarzach starzeją się przyzwoicie, choć skóra potrafi popękać na boczkach, a gumowane elementy z czasem łapią ślady i lepką powierzchnię, jeśli były czyszczone agresywną chemią. Ergonomia jest typowa dla Volvo z tamtych lat, czyli logiczna, z czytelnymi przełącznikami i wygodnym dostępem do podstawowych funkcji.

Praktyczność jest tu zawsze kompromisem, bo twardy dach zabiera przestrzeń, szczególnie gdy jest złożony. Z rozłożonym dachem bagażnik potrafi być zaskakująco użyteczny na weekendowy wyjazd, ale po schowaniu dachu zostaje miejsce bardziej na miękkie torby niż na walizki. Z tyłu formalnie są 2 miejsca, jednak w praktyce to przestrzeń głównie dla dzieci albo na krótsze odcinki, bo linia dachu i dostęp nie rozpieszczają, a osoby wysokie szybko poczują brak miejsca na kolana. W codziennej eksploatacji C70 najlepiej działa jako auto dla 2 osób, z tyłem traktowanym jako awaryjny dodatek.

Wolnossący pięciocylindrowy 2.4 B5244S4 ma tę zaletę, że jego charakter jest spokojny, przewidywalny i bardzo pasuje do klimatu tego modelu. Silnik pracuje miękko, ma przyjemne brzmienie i nie wymaga ciągłego kręcenia, ale trzeba pamiętać, że masa auta i 140 KM oznaczają raczej komfortową dynamikę niż sportowe przyspieszenia. Reakcja na gaz jest liniowa, bez nagłych skoków, co w mieście daje płynność, a na trasie pozwala utrzymywać tempo bez nerwów. Przy wyprzedzaniu najczęściej i tak kończy się na redukcji, bo ten motor lubi, gdy pozwoli mu się wejść wyżej w obroty, wtedy czuć, że pięć cylindrów oddycha swobodnie i nie dławi się przy obciążeniu.

Skrzynia biegów w C70 II często jest automatyczna, choć spotyka się też manuale, a odczucie auta mocno zależy od tego, jak dana przekładnia była serwisowana. Automat w dobrym stanie pasuje do charakteru, bo wygładza styl jazdy, ale gdy olej nie był wymieniany, zaczynają się szarpnięcia, opóźnienia i przegrzewanie w korkach. Napęd na przód i spora masa sprawiają, że w deszczu łatwo wyczuć ograniczenia trakcji na zużytych oponach, a w zakrętach auto jest bardziej stabilne niż zwinne. Komfort resorowania jest mocną stroną, o ile zawieszenie nie ma wyrobionych tulei, łączników i amortyzatorów, bo wtedy pojawiają się stuki, pływanie i uczucie ciężkości na nierównościach.

Spalanie w praktyce trzeba traktować realistycznie, bo pięć cylindrów wolnossące w ciężkim cabrio-coupé nie będzie paliło jak mały kompakt. W mieście typowe wartości to około 12.0-13.5 l, w trasie przy spokojnej jeździe około 8.5-9.5 l, a na autostradzie przy stałej wyższej prędkości około 10.0-11.5 l, przy czym wiele zależy od stylu jazdy, obciążenia i tego, czy automat nie trzyma zbyt wysokich obrotów przez zużycie. Koszty codziennej eksploatacji to nie tylko paliwo, ale też droższe opony, hamulce i elementy zawieszenia wynikające z masy auta.

Wśród typowych problemów C70 II pojawiają się tematy związane z wiekiem i konstrukcją, czyli zużycie zawieszenia przedniego, luzy w tulejach, stuki łączników i drgania przy hamowaniu, gdy tarcze są przegrzane lub źle dobrane. W pięciocylindrowych benzynach trzeba pilnować szczelności układu dolotowego i odmy, bo zaniedbania potrafią kończyć się nierówną pracą i wyciekami. Zdarzają się też problemy z cewkami zapłonowymi, przepływomierzem i drobnymi nieszczelnościami układu chłodzenia, które w Volvo z tamtego okresu lubią ujawniać się stopniowo. Do tego dochodzi elektronika komfortu, gdzie kaprysy modułów, czujników i okablowania potrafią dać objawy trudne do jednoznacznej diagnozy, szczególnie jeśli auto miało wilgoć w kabinie przez nieszczelne uszczelki.

Osobny temat to dach, bo choć potrafi działać bezproblemowo latami, wymaga regularnego dbania o uszczelki, czystość prowadnic i sprawność mikrowyłączników oraz hydrauliki. Jeśli mechanizm pracuje wolno, zatrzymuje się w połowie albo zgłasza błędy, to zwykle oznacza, że zaniedbano podstawy lub pojawił się problem z czujnikiem położenia, przewodem albo pompą. W praktyce przed zakupem warto kilka razy złożyć i rozłożyć dach na spokojnie, posłuchać, czy nic nie trzeszczy, a po operacji sprawdzić, czy wszystkie szyby domykają się poprawnie i czy nie ma śladów wody w bagażniku.

Serwisowo B5244S4 lubi regularną wymianę oleju, kontrolę układu chłodzenia i uczciwą diagnostykę przy pierwszych objawach nierównej pracy, bo mały problem z dolotem lub zapłonem potrafi urosnąć do irytującej codzienności. Dostępność części jest na ogół dobra, ale niektóre elementy dachu i wyposażenia potrafią być drogie, a robocizna bywa czasochłonna, bo dostęp nie zawsze jest wygodny. Regularny serwis automatu, jeśli występuje, ma ogromny wpływ na jego żywotność, a oszczędzanie na oleju w skrzyni najczęściej kończy się wydatkami znacznie większymi niż profilaktyka.

Wersje wyposażenia różnią się detalami, ale w C70 II liczy się przede wszystkim stan dachu, elektryki i zawieszenia, bo to elementy, które najbardziej wpływają na komfort i koszty. Potencjał modyfikacji jest raczej w kierunku poprawy prowadzenia i wyglądu, czyli lepsze hamulce, świeże amortyzatory, dobre opony i odświeżenie wnętrza, bo ten model broni się stylem sam w sobie. Przy zakupie warto patrzeć na historię napraw dachu, sprawdzić szczelność, działanie klimatyzacji, stan skóry, równą pracę silnika na zimno i ciepło oraz zachowanie skrzyni w korku i przy płynnych przyspieszeniach.

Jeżeli egzemplarz jest zadbany, C70 II z 2.4 wolnossącym daje bardzo przyjemne, spokojne gran turismo z pięknym brzmieniem i elegancką sylwetką, które potrafi umilić codzienne dojazdy i długie trasy. Żeby domknąć opis tej wersji i zebrać parametry w jednym miejscu, poniżej znajdują się dane techniczne.