TEST – Volvo C70 II FL (2009-2013) silnik 2.0 D3 turbo diesel moc 150 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo C70 II po liftingu z lat 2009-2013 to ciekawa propozycja dla osób, które chcą eleganckiego coupé-kabrioletu z twardym dachem, ale jednocześnie myślą o codziennych kosztach i realnej użyteczności na trasach. Na rynku wtórnym to auto trafia do kierowców, którzy chcą wyróżnić się stylem, a jednocześnie nie chcą rezygnować z autostradowego komfortu, który w hardtopie jest po prostu łatwiejszy do osiągnięcia niż w miękkim kabriolecie. Wersja z dieslem 2.0 D3 150 KM jest wybierana przez tych, którzy robią dłuższe przebiegi i chcą połączyć kabrioletową formę z praktyką codziennej eksploatacji, szczególnie jeśli auto ma jeździć także zimą.

Po liftingu C70 wygląda nieco nowocześniej w detalach, ale nadal zachowuje elegancką, stonowaną linię, która nie starzeje się szybko. Nadwozie jest długie i masywne, a proporcje z dachem rozłożonym przypominają klasyczne coupé, natomiast po złożeniu dachu samochód nadal wygląda spójnie, co jest dużą zaletą tej konstrukcji. W codziennym użytkowaniu kluczowe są uszczelki i spasowanie, bo w ciężkim hardtopie każdy luz i zaniedbanie potrafi wyjść jako trzaski albo szumy, zwłaszcza na nierównościach. W mieście trzeba przyzwyczaić się do gabarytu i do ograniczonej widoczności do tyłu, bo szeroki tył i wysoka linia bagażnika wymagają wyczucia.

Wnętrze pozostaje typowo volvo, czyli ergonomiczne i spokojne, z wygodnymi fotelami i naturalną pozycją za kierownicą. Materiały w poliftingowych egzemplarzach często trzymają się dobrze, ale skóra i elementy gumowane nadal potrafią zdradzać intensywną eksploatację, szczególnie jeśli auto było używane w mieście i miało częsty kontakt z słońcem przy jeździe bez dachu. W trasie C70 potrafi być komfortowe, a twardy dach daje lepszą izolację od hałasu niż miękki kabriolet, o ile uszczelki są w dobrej kondycji i nic nie świszczy przy wyższych prędkościach.

Praktyczność zależy od tego, czy dach jest złożony, bo wtedy bagażnik robi się wyraźnie mniejszy. Przy dachu rozłożonym można normalnie spakować się na weekend, natomiast w trybie kabrio trzeba ograniczać objętość bagażu i wybierać miękkie torby. Tylna kanapa jest raczej awaryjna, bo dostęp i ilość miejsca są ograniczone, więc auto najlepiej sprawdza się w konfiguracji 2 osób, z tyłem używanym okazjonalnie lub jako dodatkowa przestrzeń na drobiazgi.

Diesel 2.0 D3 150 KM daje C70 zupełnie inny charakter niż benzyny, bo kluczowa staje się elastyczność i moment obrotowy w codziennej jeździe. W mieście auto rusza sprawnie i nie wymaga kręcenia, a na trasie łatwo utrzymać prędkości przelotowe bez wysokich obrotów. Kultura pracy jest poprawna jak na diesla, choć na zimno słychać, że to jednostka wysokoprężna, a dopiero po rozgrzaniu robi się cichsza i bardziej wygładzona. Reakcja na gaz jest praktyczna, bo przyspieszenie w średnim zakresie jest wystarczające do wyprzedzania, a w długich trasach czuć, że silnik lubi takie warunki bardziej niż krótkie miejskie odcinki.

Skrzynia biegów bywa manualna lub automatyczna, a odczucie auta zależy od stanu konkretnego egzemplarza. W manualu liczy się stan sprzęgła i koła dwumasowego, bo w dieslach to elementy, które potrafią zużywać się szybciej w jeździe miejskiej. Automat, jeśli występuje, wymaga serwisowania olejem, bo zaniedbania kończą się gorszą kulturą pracy i potencjalnymi kosztami. Napęd na przód i masa auta oznaczają stabilność, a komfort resorowania jest wysoki, choć zawieszenie z czasem wymaga inwestycji w tuleje i łączniki, bo w ciężkim cabrio-coupé te elementy dostają mocniej.

Spalanie w praktyce jest największą zaletą D3, bo przy spokojnej jeździe da się zejść do rozsądnych wartości jak na ten typ auta. W mieście realne jest około 7.5-8.5 l, w trasie około 5.5-6.2 l, a na autostradzie około 6.5-7.5 l, zależnie od prędkości i stanu osprzętu. Koszty codziennej eksploatacji nadal obejmują opony i hamulce, ale paliwo przestaje być głównym obciążeniem, co dla wielu osób jest argumentem, by właśnie w kabriolecie szukać diesla, jeśli auto ma robić długie przebiegi.

Typowe usterki w tej wersji wynikają z konstrukcji diesla i sposobu eksploatacji. Jeśli auto jeździ głównie po mieście, szybciej pojawiają się problemy z DPF, EGR i osprzętem dolotu, a nieregularny styl jazdy potrafi przyspieszać zużycie dwumasy i sprzęgła. Zdarzają się też tematy z wtryskiwaczami i czujnikami, a nieszczelności w układzie dolotowym potrafią objawiać się spadkiem mocy i wyższym spalaniem. Jak w każdym C70, dochodzi dach, który wymaga sprawnych czujników, hydrauliki i pielęgnacji uszczelek, bo nieszczelność i wilgoć potrafią napędzać problemy elektroniki komfortu.

Serwisowo diesel wymaga regularnych wymian oleju, kontroli układu dolotowego i dbałości o to, aby auto miało okazję do dłuższej, rozgrzewającej jazdy, co pomaga DPF i całemu osprzętowi. Części eksploatacyjne są dostępne, ale elementy związane z DPF, EGR czy dwumasą potrafią generować wyższe koszty, jeśli auto było katowane krótkimi trasami. Serwis dachu i uszczelek to osobny budżet, bo zaniedbania potrafią szybko odbić się na komforcie i na elektronice, a robocizna w tym obszarze bywa czasochłonna.

Wersje wyposażenia poliftowe często mają bogatsze dodatki i lepsze multimedia, ale przy zakupie liczy się przede wszystkim stan mechanizmu dachu, brak wilgoci, kondycja zawieszenia i realna historia serwisowa diesla. Potencjał modyfikacji jest raczej w kierunku poprawy trwałości i prowadzenia, czyli porządne opony, odświeżone hamulce i amortyzatory, a w dieslu także dbałość o osprzęt i profil jazdy. Przed zakupem warto sprawdzić, jak auto przyspiesza na ciepło, czy nie dymi, czy nie ma błędów związanych z DPF, jak pracuje sprzęgło, oraz wykonać kilka cykli dachu i skontrolować bagażnik oraz podszybie pod kątem śladów wody.

Dobrze utrzymane C70 II FL z D3 potrafi być zaskakująco sensownym autem na co dzień, bo łączy styl kabrioletu z trasową ekonomią i komfortem twardego dachu. Żeby domknąć opis wersji i zebrać parametry w jednym miejscu, poniżej znajdują się dane techniczne.