TEST – Volvo S40 II (2009-2012) silnik 1.6 D2 8V turbo diesel moc 115 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S40 II z lat 2009-2012 to klasyczny sedan segmentu C, który na rynku wtórnym kusi wizerunkiem marki premium, spokojnym stylem i poczuciem solidności w codziennej jeździe, a jednocześnie nie jest tak duży i kosztowny w utrzymaniu jak większe modele. Wersja 1.6 D2 8V o mocy 115 KM była wybierana głównie przez kierowców robiących sporo kilometrów i szukających realnie niskiego spalania w trasie, dlatego dziś często trafia się w ogłoszeniach jako auto do dojazdów, do pracy i na autostradę, pod warunkiem że ma sensowną historię serwisową.

Stylistyka S40 jest stonowana i dojrzała, bez krzykliwych linii, dzięki czemu samochód nawet po latach nie wygląda staro. Proporcje sedana są zgrabne, a w codziennym użytkowaniu łatwo docenić niewielkie zwisy i dobrą widoczność do przodu, choć przy cofaniu przydają się sprawne lusterka i czujniki, jeśli egzemplarz je ma. Lakier i spasowanie elementów zwykle trzymają poziom, natomiast auta jeżdżące flotowo potrafią mieć ślady miejskiej eksploatacji na zderzakach i krawędziach drzwi, dlatego warto obejrzeć je w naturalnym świetle i sprawdzić, czy odcienie elementów nie różnią się po naprawach.

W kabinie S40 czuć typowe Volvo, czyli dobrą pozycję za kierownicą, wygodne fotele i spokojną ergonomię, a charakterystyczna pływająca konsola środkowa nadal robi wrażenie. Materiały w miejscach dotykanych na co dzień są przyzwoite, choć po latach potrafią pojawić się trzeszczenia na nierównościach i przetarcia na boczkach foteli, szczególnie w autach, które dużo jeździły po mieście. Miejsca z tyłu jest wystarczająco dla 2 osób na krótsze trasy, ale to nadal kompakt, więc przy wyższych pasażerach robi się ciasno w okolicach kolan. Bagażnik ma praktyczną pojemność jak na sedana i dobrze znosi codzienne zakupy, natomiast przy większych przedmiotach ograniczeniem bywa otwór załadunkowy, dlatego sensownie sprawdzić, czy oparcia kanapy składają się w danym egzemplarzu.

Silnik 1.6 D2 w tej wersji to turbodiesel nastawiony na ekonomię i spokojną eksploatację, który najlepiej czuje się przy równym tempie i płynnej jeździe. W mieście potrafi być przyjemnie elastyczny przy normalnym ruszaniu i toczeniu, ale nie jest to jednostka, która lubi ostre zrywy spod świateł, bo wtedy czuć, że priorytetem było spalanie, a nie sportowe reakcje. W trasie samochód jedzie stabilnie i spokojnie, a przy prędkościach przelotowych silnik utrzymuje niskie obroty i nie męczy hałasem, co realnie poprawia komfort na dłuższych odcinkach. Przy wyprzedzaniu lepiej planować manewry i w razie potrzeby redukować, bo 115 KM w sedanie daje sprawność, ale nie daje wrażenia niekończącej się rezerwy.

Skrzynia biegów najczęściej jest manualna i w codziennej jeździe sprawdza się dobrze, pod warunkiem że mechanizm wybieraka nie ma luzów, a sprzęgło bierze równo. Napęd trafia na przód, a prowadzenie S40 jest stabilne i przewidywalne, bardziej nastawione na spokój niż na ostre składanie w zakręty. Komfort resorowania jest udany na typowych nierównościach, ale przy zużytym zawieszeniu pojawiają się stuki i uczucie pływania na trasie, dlatego stan amortyzatorów, tulei i łączników stabilizatora ma ogromne znaczenie dla odbioru auta.

Spalanie to mocna strona D2, o ile auto nie pracuje wyłącznie na krótkich odcinkach. W mieście realnie często wychodzi 5,5-6,8 l na 100 km, w trasie przy spokojnym tempie 4,0-4,8 l na 100 km, a na autostradzie 5,0-6,0 l na 100 km zależnie od prędkości i wiatru. Koszty codziennej eksploatacji potrafią być rozsądne, ale trzeba pamiętać, że diesle mają droższe elementy osprzętu i układu oczyszczania spalin, więc oszczędność na paliwie łatwo oddać jednym zaniedbanym serwisem.

Do typowych problemów tej konfiguracji zalicza się kłopoty z EGR, nieszczelności w dolocie i przewodach podciśnienia oraz naturalne zużycie osprzętu turbiny w autach z dużymi przebiegami. Jeśli egzemplarz ma filtr cząstek stałych, jazda wyłącznie miejska potrafi skończyć się częstymi regeneracjami i wzrostem zużycia paliwa, a w skrajnym przypadku zapchaniem, co objawia się spadkiem mocy i trybem awaryjnym. W układzie paliwowym wrażliwość na jakość paliwa i zaniedbane filtry potrafią odbić się na kulturze pracy i rozruchu, szczególnie zimą. Po stronie podwozia powtarza się zużycie tulei przedniego zawieszenia, łączników stabilizatora i łożysk, a w elektronice zdarzają się kaprysy modułów komfortu, niedziałające przyciski lub drobne błędy czujników, które bardziej irytują niż unieruchamiają samochód.

Serwisowo kluczowe są regularne wymiany oleju i filtrów częściej niż lubią to katalogi, kontrola szczelności dolotu, stan przewodów, a także dbałość o układ chłodzenia, bo przegrzewanie w dieslu potrafi szybko narobić szkód. Dostępność części jest dobra, ale jakość zamienników ma znaczenie, zwłaszcza przy zawieszeniu i elementach osprzętu silnika, gdzie tanie rozwiązania potrafią wrócić po krótkim czasie z tym samym problemem. Regularne serwisowanie skrzyni i sprzęgła pozwala uniknąć sytuacji, w której auto traci przyjemność z jazdy przez drgania i hałas przy ruszaniu.

Przy zakupie najlepiej zwrócić uwagę na historię użytkowania, bo D2 w sedanie bywało autem flotowym, a to oznacza duże przebiegi i presję kosztową na serwis. Warto sprawdzić rozruch na zimno, dymienie pod obciążeniem, płynność budowania mocy oraz to, czy auto nie ma objawów niedokończonych regeneracji DPF, jeśli jest na pokładzie. Jazda próbna powinna obejmować nierówności, żeby usłyszeć zawieszenie, oraz dłuższy odcinek z prędkością przelotową, aby ocenić stabilność i wyciszenie. Wersje wyposażenia różnią się detalami, dlatego trzeba sprawdzić wszystkie funkcje, od klimatyzacji po elektrykę szyb i centralny zamek, bo drobne rzeczy potrafią pochłonąć czas. Żeby zamknąć ten opis konkretnymi parametrami i liczbami, poniżej znajduje się zestawienie danych technicznych tej odmiany.