TEST – Volvo S60 I FL (2004-2009) silnik 2.4 D5 turbo diesel moc 185 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S60 I po liftingu z lat 2004-2009 to klasyczny sedan segmentu D, który na rynku wtórnym wciąż kusi osób szukających wygodnego auta do codziennej jazdy i długich tras, ale bez wrażenia, że prowadzi się typowego flotowca. Ten model miał być bardziej dynamiczną alternatywą dla spokojniejszych limuzyn marki, z wyraźnie zarysowanymi bokami, opadającą linią dachu i wnętrzem nastawionym na kierowcę. Wersja z 2.4 D5 185 KM jest często wybierana dlatego, że łączy elastyczność pięciocylindrowego diesla z trwałością, która przy regularnym serwisie pozwala spokojnie myśleć o większych przebiegach.

Po lifcie S60 wygląda dojrzalej dzięki dopracowanym detalom przodu i tyłu, ale nadal ma charakterystyczną sylwetkę z krótkim bagażnikiem i szerokim tyłem. W codziennym użytkowaniu ten samochód nie udaje sportowca, jednak proporcje i nisko poprowadzona linia szyb sprawiają, że stoi na drodze pewnie i wizualnie nie starzeje się tak szybko jak wiele konkurencyjnych sedanów z tamtych lat. Jakość spasowania potrafi być bardzo dobra, ale po latach warto zwracać uwagę na stan lakieru, dolne krawędzie drzwi i progi, bo zaniedbane egzemplarze potrafią mieć ślady korozji po zimach i nieumiejętnych naprawach.

Wnętrze to typowe Volvo z epoki, czyli czytelne zegary, sensownie rozplanowana konsola i wygodna pozycja za kierownicą. Fotele są jedną z największych zalet, bo nawet po latach potrafią trzymać kształt i dawać komfort w dłuższej trasie, szczególnie gdy regulacje działają poprawnie, a pianka siedziska nie jest wybita. Materiały są solidne, choć plastiki w okolicach uchwytów i przycisków potrafią mieć przetarcia, a skóra na boczkach zdradza intensywne wsiadanie. W mieście docenia się dobrą widoczność do przodu i na boki, natomiast przy parkowaniu przydają się czujniki, jeśli auto je ma, bo tył jest dość masywny.

Praktyczność sedana jest przyzwoita, bo bagażnik ma sensowną pojemność i regularny kształt, a tylna kanapa pozwala dorosłym jechać komfortowo, jeśli z przodu nie siedzą osoby bardzo wysokie. To auto dobrze sprawdza się jako rodzinny wóz na co dzień, ale też jako spokojny pożeracz kilometrów, bo wyciszenie jest solidne, a zawieszenie potrafi łagodnie wybierać nierówności. Najważniejsze jest jednak, aby zawieszenie było w dobrej kondycji, bo zużyte tuleje i łączniki szybko psują wrażenie pewności, pojawiają się stuki, a auto zaczyna pływać na koleinach.

Silnik 2.4 D5 o mocy 185 KM to pięciocylindrowy diesel z turbodoładowaniem, który ma wyraźnie wyczuwalny moment obrotowy i charakter pasujący do cięższego sedana. W mieście daje wrażenie, że samochód rusza bez wysiłku, nie trzeba go kręcić, a reakcja na gaz w średnim zakresie obrotów jest mocnym punktem, szczególnie przy włączaniu się do ruchu i wyprzedzaniu. Na trasie D5 pracuje spokojnie, utrzymuje prędkość bez nerwów i nie męczy hałasem, jeśli układ dolotowy i wydechowy są szczelne. Kultura pracy pięciu cylindrów jest specyficzna i wielu osobom bardzo pasuje, bo silnik brzmi bardziej miękko niż typowe czterocylindrowe diesle z tamtego okresu.

Skrzynia biegów bywa manualna lub automatyczna, a odczucia z jazdy mocno zależą od tego, czy była serwisowana. Manual daje lepszą kontrolę i zwykle niższe spalanie, ale trzeba patrzeć na stan sprzęgła i koła dwumasowego, bo przy jeździe miejskiej potrafią zużywać się szybciej. Automat jest wygodny w korkach i pasuje do charakteru auta, jednak przy zaniedbaniach olejowych pojawiają się opóźnienia, szarpnięcia i wyższe temperatury pracy. Napęd na przód oznacza przewidywalność, a na trasie auto jedzie stabilnie, choć w ciasnych zakrętach czuć, że to bardziej komfortowy sedan niż lekki hatchback.

Spalanie w praktyce jest jedną z zalet tej wersji, ale warto trzymać się realnych wartości zależnych od stylu jazdy i stanu osprzętu. W mieście typowo wychodzi około 8.0-9.0 l na 100 km, w trasie około 5.5-6.5 l na 100 km, a na autostradzie przy stałej wyższej prędkości około 6.8-7.8 l na 100 km. Koszty codziennej eksploatacji obejmują też hamulce i opony, bo S60 nie jest lekkie, a do tego dochodzą typowe dla diesla wydatki na osprzęt dolotowy i układ podciśnień, jeśli auto było zaniedbane.

Wśród znanych problemów powtarzają się tematy z osprzętem silnika, czyli nieszczelności w dolocie, zużycie przewodów podciśnienia, zabrudzenia w układzie EGR i spadki mocy wynikające z rozszczelnień, które nie zawsze od razu generują wyraźny błąd. W starszych egzemplarzach pojawiają się też wycieki oleju i pot, najczęściej z okolic uszczelnień i przewodów, a także problemy z osprzętem ładowania, jeśli auto jeździło głównie na krótkich dystansach. Zawieszenie przednie lubi zużywać tuleje i łączniki, a objawem są stuki na poprzecznych nierównościach i pogorszenie precyzji prowadzenia. Elektronika w S60 bywa trwała, ale zdarzają się kaprysy modułów komfortu, problemy z czujnikami i utlenione złącza, szczególnie jeśli auto miało wilgoć w kabinie.

Serwisowo ta wersja lubi regularny olej, filtr paliwa i kontrolę układu dolotowego, bo to szybko wychwytuje nieszczelności, które wpływają na spalanie i kulturę pracy. Części są dostępne, a wiele elementów ma dobre zamienniki, jednak warto unikać najtańszych podzespołów zawieszenia, bo cięższy przód potrafi je szybko zużyć. Przy zakupie dobrze jest sprawdzić rozruch na zimno, równą pracę na biegu jałowym, brak dymienia pod obciążeniem, stan dwumasy i zachowanie skrzyni w korku, a także obejrzeć zawieszenie na podnośniku pod kątem luzów i wycieków z amortyzatorów.

Jeżeli egzemplarz jest zadbany, S60 I FL z D5 185 KM potrafi być bardzo udanym kompromisem między komfortem, trwałością i trasową ekonomią, a przy tym daje charakterystyczne odczucia z pięciocylindrowca. Żeby zebrać parametry tej wersji w jednym miejscu, poniżej znajdują się dane techniczne.