TEST – Volvo S70 (1996-2000) silnik 2.5i benzyna NA moc 144 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S70 z lat 1996-2000 to sedan klasy średniej, który do dziś ma swoich fanów, bo łączy prostą, solidną konstrukcję z komfortem typowym dla Volvo. Na rynku wtórnym ten model jest często wybierany przez osoby, które chcą klasycznego auta do spokojnej eksploatacji, bez nadmiaru elektroniki i bez nowoczesnych, kosztownych systemów, a wersja 2.5i 144 KM trafia w kierowców preferujących benzynę wolnossącą, przewidywalną w serwisie i odporną na błędy codziennej jazdy. To nie jest auto, które ma udawać sport, ale potrafi jeździć płynnie, komfortowo i z kulturą, która w wielu współczesnych kompaktach jest trudna do znalezienia.

Nadwozie S70 wygląda klasycznie, z prostymi liniami i proporcjami, które dobrze starzeją się wizualnie, jeśli lakier jest utrzymany w porządku. W codziennym użytkowaniu widać, że to samochód z epoki, gdy stawiano na czytelność i solidność, a nie na agresywne przetłoczenia, dlatego łatwo ocenić gabaryt przy parkowaniu i manewrowaniu. Widoczność do przodu i na boki jest dobra, natomiast tył potrafi wymagać przyzwyczajenia, bo bagażnik jest długi i wysoki. Przy zakupie warto obejrzeć progi, dolne krawędzie drzwi, nadkola i okolice tylnego pasa, bo korozja w egzemplarzach jeżdżących po zimowych drogach potrafi wyjść właśnie tam, a do tego trzeba sprawdzić, czy auto nie ma śladów niechlujnych napraw blacharskich, bo to zwykle wraca po kilku sezonach.

Wnętrze w S70 ma tę cechę, że od razu daje poczucie wygody, bo fotele są miękkie, ale dobrze podpierają, a pozycja za kierownicą jest naturalna. Ergonomia jest prosta, przełączniki są logiczne, a w trasie kabina potrafi być zaskakująco spokojna, jeśli uszczelki i wygłuszenia nie są już sparciałe. Materiały są trwałe, choć po latach typowe są przetarcia na fotelu kierowcy, zużycie kierownicy i drobne trzaski plastików na nierównościach, szczególnie gdy auto ma za sobą wiele zim i kiepskich dróg. Przestrzeń w kabinie jest wystarczająca dla rodziny, a bagażnik sedana spokojnie radzi sobie z codziennymi potrzebami, choć wysoki próg załadunku potrafi dać się we znaki przy ciężkich pakunkach.

Wersja 2.5i 144 KM to 5-cylindrowa benzyna wolnossąca, która pracuje równo i ma charakter bardziej nastawiony na płynność niż na nagłe uderzenie mocy. W mieście auto dobrze reaguje na delikatne operowanie gazem, a w trasie pozwala utrzymywać tempo bez wrażenia, że silnik się męczy, chociaż przy wyprzedzaniu trzeba czasem zredukować, bo wolnossąca jednostka lubi obroty. Kultura pracy 5 cylindrów jest przyjemna, silnik nie wpada w nieprzyjemne wibracje, a po rozgrzaniu potrafi być naprawdę gładki, co buduje wrażenie jazdy autem z wyższej półki niż sugeruje wiek. Reakcja na gaz jest liniowa, bez turbodziury i bez zaskoczeń, co w codziennej eksploatacji bywa większym plusem niż sama liczba koni.

Skrzynia biegów w tej odmianie najczęściej jest manualna, a jej praca bywa bardzo przyjemna, jeśli olej był wymieniany, a mechanizm zmiany biegów nie ma luzów. Napęd na przód pasuje do spokojnego charakteru auta, prowadzenie jest przewidywalne, a zawieszenie nastawione na komfort, dzięki czemu S70 dobrze znosi codzienne nierówności i nie męczy na dłuższych trasach. Na drogach szybkiego ruchu auto jedzie stabilnie, a kierowca ma wrażenie, że samochód jest ciężki i pewny, natomiast w zaniedbanych egzemplarzach szybko wychodzą luzy w tulejach i stuki, które psują precyzję. W tej generacji duże znaczenie ma stan amortyzatorów i geometrii, bo to one decydują, czy Volvo prowadzi się jak solidny sedan, czy jak zmęczone auto po latach.

Zużycie paliwa w 2.5i jest typowe dla wolnossącej benzyny z lat 90. i trzeba je traktować jako element charakteru, a nie wadę egzemplarza, o ile silnik jest sprawny. W mieście realnie często wychodzi około 11,0–13,5 l na 100 km, w spokojnej trasie około 7,8–9,0 l na 100 km, a na autostradzie zwykle 9,2–11,0 l na 100 km, zależnie od prędkości. Koszty codziennej eksploatacji potrafią być rozsądne, bo konstrukcja nie jest przesadnie skomplikowana, ale trzeba liczyć się z wydatkami wynikającymi z wieku, czyli zawieszenie, hamulce, uszczelki i elektryka komfortu.

Najczęściej spotykane problemy dotyczą elementów, które w tych silnikach i rocznikach powtarzają się w wielu autach Volvo. Zdarzają się wycieki oleju z uszczelek, zapocenia w okolicach pokrywy zaworów i uszczelniaczy, a do tego dochodzi układ odmy, który przy zaniedbaniu potrafi podnieść ciśnienie w skrzyni korbowej i pogorszyć pracę silnika. Układ zapłonowy, przewody, świece i elementy sterowania potrafią po latach dawać nierówną pracę, a przepływomierz i nieszczelności dolotu mogą podnosić spalanie. Rozrząd na pasku wymaga pilnowania terminów, bo to podstawowy punkt bezpieczeństwa, a układ chłodzenia trzeba kontrolować pod kątem termostatu, pompy wody i szczelności, bo przegrzanie jest wrogiem każdej benzyny. W aucie jako całości często spotyka się usterki modułu ABS, centralnego zamka, mechanizmów szyb oraz luzy zawieszenia, które objawiają się stukami i pływaniem na koleinach.

Serwisowo najważniejsze są regularne wymiany oleju, filtrów, kontrola odmy i pilnowanie rozrządu, bo to pozwala utrzymać kulturę pracy i wydłuża życie silnika. Części są dostępne, a koszty obsługi nie muszą być wysokie, jeśli kupuje się auto w dobrym stanie bazowym, bo odświeżenie zaniedbanego egzemplarza potrafi kosztować więcej niż różnica w cenie zakupu. Regularne serwisowanie w tej wersji daje wymierny efekt, bo 5-cylindrowa benzyna potrafi pracować długo i równo, jeśli ma dobre warunki. W wyposażeniu warto sprawdzić klimatyzację, działanie ogrzewania, elektrykę foteli i zamków, bo w codziennym użytkowaniu to właśnie drobiazgi budują komfort. Poniżej znajduje się tabela danych technicznych, która porządkuje parametry tej wersji i ułatwia jej ocenę przed zakupem.