TEST – Volvo S80 I (1999-2006) silnik 2.0 R5 Turbo VVT turbo benzyna moc 180 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S80 I z lat 1999-2006 to duża limuzyna segmentu E, którą na rynku wtórnym często wybiera się jako wygodny, bezpieczny samochód do długich tras, ale też do spokojnej jazdy na co dzień, kiedy liczy się cisza w kabinie i miękki, stateczny charakter. Model był pozycjonowany jako flagowy sedan marki, nastawiony na komfort i wyposażenie, dlatego nawet dziś potrafi kusić bogatymi wersjami i bardzo dobrym wyciszeniem. Odmiana z silnikiem 2.0 R5 Turbo VVT o mocy 180 KM jest ciekawą propozycją dla osób, które chcą benzyny z turbodoładowaniem, ale bez skakania w najwyższe koszty paliwa i serwisu typowe dla większych jednostek, a jednocześnie oczekują elastyczności w realnej jeździe.

Nadwozie S80 I ma klasyczne proporcje limuzyny z początku lat 2000, z długą maską, dużym rozstawem osi i spokojną linią boczną, która nie stara się udawać sportu. W codziennym użytkowaniu auto wygląda dostojnie, a przy zadbanym lakierze nadal robi dobre wrażenie na parkingu, bo design jest stonowany i ponadczasowy. Kluczowe jest jednak to, że wiele egzemplarzy ma za sobą lata zimowej eksploatacji, więc warto dokładnie obejrzeć progi, dolne krawędzie drzwi, ranty nadkoli i okolice mocowań osłon podwozia, bo tam najczęściej zbiera się brud i sól. Dobrze jest też spojrzeć na spasowanie zderzaków i lamp, bo w tej klasie nawet drobne naprawy blacharskie potrafią być wykonane różnie, a nierówne szczeliny szybko zdradzają historię.

Wnętrze S80 I jest typowo volvo, czyli nastawione na długodystansowy komfort. Fotele potrafią być bardzo wygodne, a pozycja za kierownicą jest naturalna, z dobrą regulacją i czytelnymi zegarami. Materiały nie zawsze są miękkie w dotyku, ale często dobrze znoszą przebieg, o ile auto nie było zaniedbane, a największą różnicę robi stan skóry, przycisków i kierownicy. Kabina jest praktyczna, bo schowków jest sporo, a na tylnej kanapie miejsca starcza dla dorosłych bez poczucia ścisku. Bagażnik jest duży jak na limuzynę, choć otwór załadunkowy ma typowe ograniczenia sedana, co widać przy większych walizkach.

Silnik 2.0 R5 Turbo VVT 180 KM ma charakter, bo pięć cylindrów pracuje inaczej niż typowe cztery, a turbodoładowanie daje przyjemny zapas momentu w średnim zakresie. W codziennej jeździe najważniejsze jest to, że auto nie wymaga ciągłego kręcenia na wysokie obroty, bo przyspiesza pewnie już od niższych prędkości, co w dużej limuzynie czuć szczególnie przy włączaniu się do ruchu i wyprzedzaniu. Kultura pracy jest wysoka, a dźwięk pięciu cylindrów ma swoją miękkość, która pasuje do charakteru S80. Jednocześnie to silnik, który nie lubi zaniedbań olejowych i nieszczelności w dolocie, bo wtedy łatwo o gorszą reakcję na gaz, falowanie mocy i podniesione spalanie, a przy mocniejszym obciążeniu widać, czy turbina i osprzęt są w formie.

W tej odmianie spotyka się manualną skrzynię 5-biegową oraz automaty, a wybór realnie wpływa na odbiór auta. Manual pozwala lepiej kontrolować pracę turbiny i utrzymać spalanie w ryzach, natomiast automat pasuje do limuzyny, ale wymaga regularnej obsługi oleju, bo zaniedbany zaczyna szarpać, przeciągać biegi i psuje wrażenie płynności. Napęd trafia na przód, więc w mieście auto jest przewidywalne, a na mokrym liczy się stan opon, bo moment z turbo potrafi łatwo obnażyć słabą trakcję. Na trasie S80 jest stabilne, pewne i ciche, a największą różnicę robi kondycja zawieszenia, bo wybite tuleje i łączniki zmieniają komfort w serię stuków.

Spalanie w realnym użytkowaniu zależy głównie od stylu jazdy i stanu osprzętu turbo. W mieście typowo pojawia się 11,0-14,0 l na 100 km, w spokojnej trasie da się zejść do 7,8-9,0 l na 100 km, a na autostradzie przy stałym tempie często wychodzi 9,0-11,0 l na 100 km. Koszty codziennej eksploatacji obejmują też hamulce i opony, bo masa auta robi swoje, a zawieszenie w dużej limuzynie zużywa się szybciej, jeśli jeździ po kiepskich drogach. Największą pułapką jest kupno egzemplarza z odłożonym serwisem, bo nadrabianie zaległości w osprzęcie benzyny turbo i w podwoziu potrafi być kosztowne.

Do powtarzalnych problemów w S80 I z benzynami z tamtego okresu zalicza się kłopoty z układem odmy i nadciśnieniem w skrzyni korbowej, co objawia się wyciekami i nierówną pracą, a także awarie cewek zapłonowych i przepływomierza, które potrafią zepsuć kulturę działania. W praktyce często trafia się też zmęczona przepustnica i osprzęt sterowania biegiem jałowym, przez co auto potrafi falować na postoju. W turbodoładowaniu typowe są nieszczelności przewodów dolotu i intercoolera oraz pocące się połączenia olejowe, co w dużej limuzynie czuć jako spadek elastyczności. W automatach największym tematem bywa brak regularnej wymiany oleju i wynikające z tego szarpnięcia, a w elektronice typowe są drobne kaprysy wynikające z wieku instalacji i utlenionych złączy.

Serwisowo najlepiej trzymać się częstych wymian oleju, pilnować szczelności dolotu, kontrolować odmę i układ chłodzenia, bo przegrzewanie w benzynie z turbo potrafi skończyć się drogimi konsekwencjami. Dostępność części jest dobra, ale w tej klasie liczy się jakość, bo tanie elementy zapłonu i osprzętu potrafią wrócić problemem szybciej, niż by się chciało. Przy zakupie warto sprawdzić rozruch na zimno, równą pracę na biegu jałowym, płynność budowania doładowania i to, czy skrzynia zmienia biegi bez opóźnień. Dobrze jest też posłuchać zawieszenia na nierównościach i obejrzeć podwozie, bo od tego zależy, czy S80 będzie dalej limuzyną do komfortowej jazdy, czy tylko dużym autem do ciągłych napraw. Żeby domknąć obraz tej wersji, poniżej znajdują się dane techniczne zebrane w jednym miejscu.