TEST – Volvo S80 II (2006-2016) silnik 3.2 V6 24V benzyna NA moc 238 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S80 II z roczników 2006-2016 to limuzyna segmentu E, która na rynku wtórnym często trafia do kierowców szukających wygodnego, solidnego auta do codziennej jazdy i długich tras, ale bez presji, by udowadniać cokolwiek na światłach. To model, który najlepiej smakuje wtedy, gdy jeździ się nim spokojnie i regularnie, a jego największą siłą jest komfort oraz poczucie bezpieczeństwa. Wersja benzynowa 3.2 24V o mocy 238 KM jest ciekawa, bo oferuje sześciocylindrową kulturę pracy i płynność, a jednocześnie unika turbodoładowania, co dla wielu osób oznacza prostszy charakter i mniejszą wrażliwość na styl eksploatacji, jeśli chodzi o osprzęt doładowania.

Z zewnątrz S80 jest eleganckie i stonowane, z linią, która nie krzyczy, ale wygląda dojrzale i poważnie. W codziennym użytkowaniu docenia się solidność nadwozia i to, że samochód nie sprawia wrażenia delikatnego, choć trzeba pamiętać o gabarytach, bo parkowanie w ciasnych miejscach wymaga cierpliwości i sprawnych czujników. Elementy wykończeniowe i lakier potrafią dobrze się trzymać, ale po latach wychodzą typowe ślady autostradowych kilometrów, takie jak odpryski na masce i zużycie przedniego zderzaka. Przy zakupie warto sprawdzić stan reflektorów i ich klarowność, bo w dużej limuzynie jakość oświetlenia ma realny wpływ na komfort jazdy nocą.

Wnętrze S80 jest nastawione na relaks, a wygodne fotele i miękka, spokojna ergonomia powodują, że nawet po kilku godzinach wysiada się w lepszym nastroju niż z wielu twardszych aut. Pozycja za kierownicą jest naturalna, a zakres regulacji pozwala dobrze ustawić się zarówno wysokim, jak i niższym kierowcom. Materiały często są trwałe, ale w egzemplarzach z dużymi przebiegami pojawia się wyślizganie przycisków, przetarcia na boczkach foteli i ślady użytkowania na tunelu środkowym. Z tyłu jest dużo miejsca na nogi, a kabina ma przyjemne wyciszenie, o ile uszczelki i opony są w porządku. Bagażnik jest duży jak na sedan i w codziennym życiu spokojnie mieści walizki czy większe zakupy, choć kształt otworu przypomina, że to limuzyna, a nie kombi.

Silnik 3.2 NA 238 KM ma charakter płynny i równy, a największą zaletą jest kultura pracy typowa dla sześciu cylindrów, która sprawia, że auto przyspiesza bez nerwowości. W mieście można jechać spokojnie i cicho, a reakcja na gaz jest przewidywalna, choć nie tak agresywna jak w turbobenzynach. W trasie silnik lubi stałe tempo i dobrze znosi długie odcinki, a przy wyprzedzaniu najlepiej działa wtedy, gdy skrzynia zredukuje i pozwoli wejść w zakres, w którym jednostka oddycha swobodniej. To napęd, który nie udaje sportu, ale daje przyjemne poczucie, że limuzyna ma zapas i nie musi się wysilać, żeby utrzymać prędkość na autostradzie.

W tej wersji często spotyka się automat, który pasuje do charakteru S80, bo pozwala jechać płynnie i spokojnie, a w korku daje wygodę. Ważne jest jednak, by ocenić płynność zmian przełożeń i reakcję na redukcję, bo zaniedbany automat potrafi zwlekać lub szarpać, a to w dużej limuzynie szybko psuje wrażenie klasy. Zawieszenie jest zestrojone komfortowo, ale stabilnie, więc auto dobrze tłumi nierówności i nie jest nerwowe na poprzecznych łatkach asfaltu. Na drogach szybkiego ruchu S80 jest stabilne i przewidywalne, a na długiej trasie największą zaletą jest wyciszenie i spokojna praca zespołu napędowego, które budują wrażenie podróżowania, a nie walki z drogą.

Spalanie w 3.2 NA trzeba traktować realistycznie, bo to duża limuzyna z sześciocylindrową benzyną, która lubi paliwo, szczególnie w mieście. W praktyce w mieście często wychodzi około 12,0-15,0 l na 100 km, w trasie około 8,0-10,0 l na 100 km, a na autostradzie około 10,0-12,5 l na 100 km. Koszty eksploatacji obejmują też opony, hamulce i obsługę zawieszenia, bo masa auta wpływa na tempo zużycia elementów. Jeśli ktoś oczekuje budżetowej jazdy, to nie jest właściwy kierunek, ale jeśli liczy się komfort i płynność, spalanie bywa akceptowalnym kompromisem.

Typowe problemy eksploatacyjne w tej odmianie częściej dotyczą osprzętu i wieku niż samej koncepcji silnika, bo wolnossąca jednostka zwykle nie ma turbosprężarki, która dokłada dodatkowe ryzyko. Zdarzają się wycieki z uszczelnień i elementów układu chłodzenia, bo w dużym aucie temperatura i ciśnienie robią swoje, a po latach plastikowe elementy potrafią się zmęczyć. Pojawiają się też usterki zapłonu, takie jak cewki i świece, które objawiają się nierówną pracą i spadkiem mocy, a w elektronice typowe są drobne awarie czujników, modułów komfortu czy elementów multimediów. Zawieszenie w S80, zwłaszcza z przodu, potrafi wymagać inwestycji w tuleje i łączniki, a w ciężkiej limuzynie szybciej wychodzą luzy, jeśli auto jeździło po kiepskich drogach.

Serwisowo warto skrócić interwały wymiany oleju i pilnować układu chłodzenia, bo to w praktyce najtańsza polisa na długie życie silnika. Części są dostępne, ale lepsze elementy potrafią kosztować, dlatego opłaca się kupować egzemplarz w dobrym stanie zamiast liczyć na tanie ratowanie zaniedbanego auta. Regularna obsługa automatu, wymiana płynów i kontrola wycieków sprawiają, że S80 pozostaje spokojną limuzyną, a nie listą irytujących usterek.

Wersje wyposażenia różnią się detalami, które w tej klasie robią różnicę, takimi jak audio, skóra, elektryczne fotele, aktywne systemy bezpieczeństwa i rodzaj reflektorów. Przed zakupem warto sprawdzić działanie wszystkich funkcji, bo naprawy elektroniki potrafią być kosztowne, nawet jeśli sama usterka jest drobna. Potencjał modyfikacji w 3.2 NA jest raczej ograniczony i w praktyce największy sens ma odświeżenie mechaniki, zawieszenia i hamulców, bo wtedy auto jeździ tak, jak powinno. Przy oględzinach zwróć uwagę na płynność pracy skrzyni, temperaturę pracy silnika, brak komunikatów i stan zawieszenia na progach zwalniających.

Dla uporządkowania najważniejszych danych tej wersji poniżej znajduje się tabela danych technicznych.