TEST – Volvo S80 II FL (2009-2016) silnik 1.6 T4 16V turbo benzyna moc 180 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S80 II po liftingu z lat 2009-2016 to limuzyna segmentu E, która w wersji z silnikiem 1.6 T4 180 KM jest ciekawą propozycją dla osób chcących połączyć komfort i wyciszenie dużego Volvo z benzynową kulturą pracy oraz osiągami wystarczającymi do sprawnej jazdy w trasie. Na rynku wtórnym ta odmiana bywa wybierana przez kierowców, którzy nie chcą diesla z jego typowymi układami oczyszczania spalin, a jednocześnie nie potrzebują dużego V6 czy V8. To kompromis, który działa najlepiej wtedy, gdy auto jest serwisowane regularnie i nie było katowane krótkimi odcinkami na zimno, bo turbobenzyna w ciężkiej limuzynie wymaga od właściciela odrobiny dyscypliny.

Stylistyka po liftingu wygląda świeżo i elegancko, a S80 pozostaje samochodem, który nie krzyczy, tylko spokojnie buduje wizerunek klasy. W codziennym użytkowaniu gabaryt jest oczywisty, ale w trasie ta wielkość działa na plus, bo auto jest stabilne i dobrze tłumi podmuchy. Na parkingu trzeba polegać na czujnikach i lusterkach, bo tylna widoczność jest przeciętna, a długi tył lubi zaskoczyć przy cofaniu. Lakier i chromy potrafią dobrze się trzymać, ale warto sprawdzić stan lamp i zderzaków, bo w limuzynach miejskich typowe są drobne otarcia, które często są maskowane kosmetyką.

Wnętrze S80 to spokojna, komfortowa przestrzeń, w której fotele grają pierwsze skrzypce, bo dają świetne podparcie i sprzyjają długiej jeździe. Pozycja za kierownicą jest naturalna, a ergonomia nie wymaga nauki, co docenia się szczególnie w codziennym użytkowaniu. Materiały zwykle trzymają poziom, ale po latach mogą pojawić się przetarcia skóry, wyślizgane przyciski i drobne trzaski, jeśli auto jeździło po nierównościach i nikt nie dbał o spasowanie. Z tyłu jest dużo miejsca, a kabina jest wyciszona, o ile opony nie generują nadmiernego hałasu. Bagażnik jest duży jak na sedan i spokojnie nadaje się do codziennych zadań oraz wyjazdów, choć kształt otworu przypomina, że to limuzyna, a nie kombi.

Silnik 1.6 T4 180 KM jest jednostką turbodoładowaną, która ma za zadanie dać S80 przyzwoitą dynamikę bez wchodzenia w duże pojemności. W mieście auto potrafi reagować żwawo, o ile nie oczekuje się sportowego zrywu na każdym dotknięciu gazu, bo masa limuzyny robi swoje. Najlepiej czuć tę wersję w płynnej jeździe, kiedy turbo buduje moment w średnim zakresie i pozwala sprawnie przyspieszać bez ciągłego kręcenia silnika. W trasie 180 KM wystarcza do komfortowego wyprzedzania, ale przy pełnym obciążeniu i na autostradzie trzeba liczyć się z tym, że silnik będzie pracował wyraźniej niż duże sześciocylindrowe wersje, bo ma mniejszą rezerwę pojemności. Kultura pracy jest dobra jak na turbobenzynę, ale kluczowe jest to, czy silnik ma regularny olej i czy układ dolotowy jest szczelny, bo wtedy reakcje na gaz są przewidywalne i bez irytujących wahań.

Skrzynia biegów w tej wersji bywa manualna lub automatyczna, a dla komfortu limuzyny automat jest naturalnym wyborem, jeśli pracuje płynnie i bez opóźnień. W mieście liczy się kultura ruszania i brak szarpnięć, bo to szybko zdradza stan przekładni i osprzętu. Zawieszenie jest komfortowe, ale stabilne, więc S80 dobrze wybiera nierówności i nie robi się nerwowe, choć stan tulei i amortyzatorów ma ogromny wpływ na wrażenia. Na drogach szybkiego ruchu auto jedzie spokojnie i pewnie, a w długich trasach największą zaletą jest wyciszenie i to, że nadwozie nie męczy kierowcy ciągłymi korektami toru jazdy.

Spalanie w 1.6 T4 w ciężkiej limuzynie bywa zaskakująco rozsądne przy spokojnej jeździe, ale przy dynamicznym stylu szybko rośnie, bo turbo lubi paliwo. W mieście realne jest około 9,5-12,5 l na 100 km, w trasie około 6,8-8,5 l na 100 km, a na autostradzie około 8,5-10,8 l na 100 km. Koszty eksploatacji obejmują też opony, hamulce i obsługę zawieszenia, bo masa auta wpływa na tempo zużycia. Ta wersja potrafi być sensowna finansowo, jeśli jeździ się płynnie i dba o serwis, ale nie jest to magiczny sposób na tanie utrzymanie segmentu E.

Typowe problemy eksploatacyjne turbobenzyny 1.6 obejmują osprzęt doładowania i szczelność dolotu, bo nieszczelności przewodów i elementów sterowania potrafią powodować spadki mocy i nierówną reakcję na gaz. Zdarzają się usterki zapłonu, czyli cewki i świece, które objawiają się wypadaniem zapłonu pod obciążeniem. W silnikach turbodoładowanych ważna jest też jakość oleju i rozsądne interwały, bo przeciąganie wymian zwiększa ryzyko przyspieszonego zużycia i problemów z odkładaniem się nagaru, zwłaszcza przy jeździe miejskiej. W S80 dochodzą też typowe kwestie wieku, czyli wycieki z układu chłodzenia, sporadyczne usterki elektroniki komfortu oraz zużycie zawieszenia, które w ciężkiej limuzynie potrafi dać o sobie znać stukami na nierównościach.

Serwis w tej wersji powinien koncentrować się na regularnych wymianach oleju, kontroli szczelności dolotu, sprawności chłodzenia i jakości części zapłonowych. Części są dostępne, ale w dużej limuzynie opłaca się używać sensownych elementów, bo tanie zamienniki często kończą się powrotem problemów. Regularne serwisowanie przekłada się na to, czy silnik pracuje równo, czy zaczyna zużywać olej i łapać błędy, które psują komfort jazdy.

Wyposażenie po liftingu bywa bardzo bogate, dlatego przed zakupem warto sprawdzić działanie wszystkich funkcji, od klimatyzacji po systemy bezpieczeństwa i multimedia. Potencjał modyfikacji w 1.6 T4 istnieje, ale rozsądniej jest zacząć od doprowadzenia serii do świetnego stanu, bo sprawne zawieszenie, hamulce i szczelny dolot robią największą różnicę. Przy oględzinach zwróć uwagę na płynność skrzyni, równą pracę na zimno, brak metalicznych dźwięków turbo, temperaturę pracy i historię serwisową, bo w tej wersji to właśnie obsługa decyduje o tym, czy auto będzie przyjemne, czy kapryśne.

Poniżej znajduje się tabela danych technicznych, która zbiera kluczowe parametry tej wersji w jednym miejscu.