TEST – Volvo S90 II (2016) silnik 2.0 D4 turbo diesel moc 190 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo S90 II wprowadzone w 2016 roku to duży sedan segmentu E, który miał być alternatywą dla niemieckiej klasy wyższej, ale w bardziej spokojnym, skandynawskim stylu. Na rynku wtórnym ten model przyciąga kierowców, którzy chcą komfortowego auta na długie trasy, z bardzo dobrym wyciszeniem i poczuciem solidności, a jednocześnie nie mają potrzeby kupowania najmocniejszych odmian. Wersja 2.0 D4 o mocy 190 KM jest jedną z najczęściej poszukiwanych, bo daje rozsądną dynamikę w tak dużym nadwoziu, a przy regularnej jeździe w trasie potrafi trzymać zużycie paliwa na poziomie, który ma sens w codziennym budżecie.

Stylistyka S90 jest dopracowana i od razu kojarzy się z nową erą Volvo, z długą linią maski, szerokim przodem i eleganckim tyłem, który wygląda dojrzale nawet bez sportowych dodatków. W codziennym użytkowaniu auto robi wrażenie większego niż sugerują liczby, bo ma długi przód i szeroko rozstawione proporcje, co wpływa na pewność na trasie, ale w mieście wymaga wyczucia przy parkowaniu. Widoczność do przodu jest dobra, natomiast tył sedana jest wysoki i masywny, więc sprawne czujniki parkowania i kamera szybko stają się elementem, który docenia się każdego dnia. Jakość spasowania zewnętrznych elementów zwykle stoi wysoko, ale przy zakupie warto patrzeć na detale, bo w autach flotowych i importowanych zdarzają się naprawy parkingowe, a różnice w odcieniu i szczelinach potrafią zdradzić, że karoseria była rozbierana.

Wnętrze S90 to wizytówka skandynawskiego podejścia, czyli minimalistyczne, uporządkowane i nastawione na komfort, a nie na sportowy klimat. Pozycja za kierownicą jest wygodna i łatwo ją ustawić, a fotele w dobrym stanie potrafią być jedną z największych zalet, bo na trasie trzymają ciało i nie męczą po kilku godzinach jazdy. Materiały są przyjemne w dotyku, a kabina sprawia wrażenie dopracowanej, choć trzeba pamiętać, że sporo funkcji obsługuje się przez ekran, więc płynność systemu i brak zawieszeń ma realne znaczenie w codziennym użytkowaniu. Praktyczność jest bardzo dobra jak na sedana, bo miejsca z przodu nie brakuje, a z tyłu pasażerowie mają wyraźnie więcej przestrzeni niż w wielu autach segmentu D, co w długiej trasie robi różnicę.

Silnik 2.0 D4 to turbodiesel z rodziny Drive E, który w tej konfiguracji skupia się na elastyczności i spokojnym budowaniu prędkości, a nie na brutalnym przyspieszeniu. W codziennej jeździe czuć, że jednostka lubi średnie obroty, a moment obrotowy pozwala płynnie przyspieszać bez ciągłego redukowania. W mieście silnik potrafi być kulturalny, ale najlepiej czuje się w jeździe mieszanej, gdy auto regularnie robi dłuższe odcinki i ma warunki do stabilnej pracy układu oczyszczania spalin. Na trasie D4 pasuje do charakteru S90, bo pozwala jechać spokojnie i cicho, a wyprzedzanie odbywa się pewnie, o ile skrzynia nie ma opóźnień i silnik jest w dobrej kondycji serwisowej.

Skrzynia biegów w S90 z tym silnikiem to najczęściej automat, który w zdrowym egzemplarzu pracuje płynnie i nie szarpie, a w trasie utrzymuje niskie obroty, co sprzyja komfortowi i spalaniu. Napęd zwykle trafia na przód, a zestrojenie zawieszenia jest nastawione na wygodę, dlatego auto świetnie wybiera nierówności i nie męczy na długich dystansach. W mieście czuć gabaryt i promień skrętu, ale na drogach szybkiego ruchu S90 odwdzięcza się stabilnością i wyciszeniem, które sprawiają, że tempo autostradowe nie jest dla niego żadnym wyzwaniem. Jeśli zawieszenie ma luzy, szybko wychodzi to na poprzecznych nierównościach, dlatego kontrola tulei, łączników i amortyzatorów jest bardzo ważna przed zakupem.

Realne zużycie paliwa w D4 zależy od stylu jazdy i masy wyposażenia, ale w mieście najczęściej mieści się w przedziale 7,0 do 9,0 l na 100 km, w trasie potrafi spaść do 5,0 do 6,0 l na 100 km, a na autostradzie zwykle wynosi 6,2 do 7,2 l na 100 km. Koszty codziennej eksploatacji wynikają z klasy auta, więc opony, hamulce i elementy zawieszenia są większe i droższe niż w kompaktach, a dochodzi do tego serwis automatu i osprzętu diesla. Przy zakupie taniego egzemplarza bez historii łatwo wpaść w spiralę wydatków, bo zaniedbany układ dolotowy, EGR, DPF i elementy wtrysku potrafią szybko wygenerować rachunki, które psują sens ekonomicznego diesla.

Typowe problemy eksploatacyjne w tej wersji dotyczą głównie osprzętu diesla i elektroniki. Wśród użytkowników powtarzają się tematy zapychania DPF przy jeździe na krótkich odcinkach, zabrudzeń w układzie EGR i dolocie, a także sporadycznych problemów z czujnikami, które potrafią objawiać się komunikatami i przejściowym spadkiem mocy. W dieslu ważny jest stan wtryskiwaczy i szczelność układu dolotowego, bo nieszczelności wpływają na kulturę pracy i spalanie. Automatyczna skrzynia biegów zwykle jest trwała, ale wymaga regularnej wymiany oleju, bo przeciąganie serwisu kończy się szarpaniem i opóźnieniami. Elektronika w S90 jest rozbudowana, więc słaby akumulator i spadki napięcia potrafią generować losowe błędy, które wyglądają groźnie, a zaczynają się od prostych przyczyn.

W serwisie kluczowe jest pilnowanie oleju, filtrów i jakości paliwa, a także regularna jazda w trasie, żeby układ oczyszczania spalin pracował w dobrych warunkach. Dostępność części jest dobra, ale koszty w segmencie E są wyższe, dlatego opłaca się kupować egzemplarz z udokumentowaną obsługą, nawet jeśli na starcie jest droższy. Wersje wyposażenia potrafią się mocno różnić, więc przed zakupem trzeba sprawdzić działanie multimediów, kamer, czujników, klimatyzacji i systemów bezpieczeństwa, bo ich naprawy bywają kosztowne. Najpraktyczniejsza porada przy zakupie to ocena auta w spokojnej jeździe miejskiej i na drodze szybkiego ruchu, z uwagą na płynność skrzyni, reakcję na gaz, dymienie, nietypowe dźwięki osprzętu i zachowanie zawieszenia na nierównościach.

Poniżej znajduje się zestawienie najważniejszych parametrów tej wersji, które ułatwia porównanie i jednocześnie przypomina, jakie obszary warto sprawdzić podczas oględzin.