TEST – Volvo V40 II (2012-2019) silnik 2.0 D3 turbo diesel moc 150 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V40 II z lat 2012-2019 to kompakt klasy premium, który na rynku wtórnym często wybierają osoby zmęczone typowymi hatchbackami flotowymi i szukające auta o bardziej dopracowanym wnętrzu, dobrym wyciszeniu oraz charakterystycznym stylu. Model celował w segment C, ale z ambicją konkurowania z Audi A3, BMW Serii 1 czy Mercedesem Klasy A, oferując przy tym własny, skandynawski klimat i mocny nacisk na bezpieczeństwo. Wersja z dieslem 2.0 D3 o mocy 150 KM jest jedną z tych konfiguracji, które mają sens w codziennym użytkowaniu, bo łączą przyzwoite osiągi z realną oszczędnością paliwa, szczególnie jeśli auto robi dużo tras.

Nadwozie V40 II od razu wyróżnia się proporcjami i detalami, bo to hatchback o dość dynamicznej linii, z mocno zarysowanym tyłem i szerokimi lampami, które w nocy wyglądają bardzo charakterystycznie. W codziennym użytkowaniu auto prezentuje się zgrabnie, a jednocześnie nie wygląda jak typowy kompakt, co wiele osób docenia przy parkowaniu pod biurem czy na osiedlu. Widoczność do przodu jest dobra, ale grubsze słupki i mocniej zabudowany tył potrafią ograniczać pole widzenia przy cofaniu, dlatego sprawna kamera lub czujniki parkowania realnie ułatwiają życie. Po latach warto oglądać stan lakieru na masce i zderzaku, bo auta jeżdżące po trasach mają odpryski, a także sprawdzić spasowanie elementów, bo w kompaktach premium często trafiają się egzemplarze po drobnych naprawach parkingowych.

Wnętrze V40 II ma swoją atmosferę, bo Volvo postawiło na minimalistyczny design, charakterystyczną konsolę i przyjemne detale, które robią wrażenie nawet dziś. Pozycja za kierownicą jest wygodna, fotele potrafią być bardzo dobre na dłuższe trasy, a ergonomia w codziennym użytkowaniu jest zazwyczaj logiczna, choć część funkcji w starszych rocznikach bywa mocno związana z systemem multimedialnym. Jakość materiałów jest solidna, ale przy dużych przebiegach widać zużycie skóry na fotelu kierowcy i przetarcia na kierownicy, zwłaszcza w autach, które robiły dużo miejskich kilometrów. Z tyłu miejsca jest typowo dla segmentu C, więc dorosłe osoby usiądą, ale nie będzie to limuzynowy komfort, a bagażnik jest praktyczny, choć bez rekordów, za to łatwo go wykorzystać w codziennych zakupach i weekendowych wyjazdach.

Silnik 2.0 D3 150 KM w V40 II to turbodiesel, który w realnej jeździe daje bardzo sensowną elastyczność, szczególnie w średnim zakresie obrotów. W mieście najczęściej docenia się to, że auto nie wymaga ciągłego kręcenia, bo moment pozwala sprawnie ruszać i płynnie przyspieszać bez nerwowej pracy lewarkiem, a na trasie wyprzedzanie jest pewne i przewidywalne. Kultura pracy jest dobra jak na diesla, choć na zimno potrafi być głośniejszy i bardziej szorstki, a pełnię spokoju pokazuje po rozgrzaniu. Reakcja na gaz jest wyraźnie zależna od stanu osprzętu i szczelności dolotu, bo nieszczelności, zabrudzony EGR lub problemy z przepływem powietrza potrafią zrobić z niego jednostkę ospałą, z gorszym spalaniem i nieprzyjemnymi wibracjami.

W tej wersji spotyka się manualną skrzynię 6-biegową oraz automaty, a różnica w odbiorze auta jest spora. Manual pozwala lepiej kontrolować pracę silnika i bywa tańszy w utrzymaniu, ale automat lepiej pasuje do charakteru kompaktu premium, pod warunkiem że był serwisowany olejem i nie ma opóźnień przy ruszaniu. Napęd trafia na przód, więc w codziennym użytkowaniu auto jest przewidywalne, a na trasie stabilne, szczególnie gdy zawieszenie jest w dobrej kondycji. V40 prowadzi się pewnie, nie jest przesadnie miękkie, ale nadal potrafi wybierać nierówności w cywilizowany sposób, choć na większych felgach komfort na poprzecznych nierównościach potrafi się pogorszyć i wtedy łatwiej usłyszeć pracę zawieszenia.

Zużycie paliwa w 2.0 D3 150 KM potrafi być mocnym argumentem, jeśli auto jeździ głównie w trasach. W mieście realnie pojawia się 6,0-7,5 l na 100 km, w spokojnej trasie często da się zejść do 4,2-5,0 l na 100 km, a na autostradzie zwykle wychodzi 5,2-6,2 l na 100 km. Koszty codziennej eksploatacji obejmują nie tylko paliwo, ale też serwis diesla, czyli filtry, olej i obsługę elementów dolotu, a także hamulce i opony, które w wersjach z bogatszym wyposażeniem bywają droższe. Największą różnicę robi styl jazdy i to, czy samochód ma dobrą historię serwisową, bo zaniedbany diesel potrafi szybko zamienić oszczędność w serię napraw.

Do powtarzalnych problemów w tej konfiguracji należą tematy typowe dla nowoczesnych diesli, czyli zabrudzony EGR, nagar w dolocie i osprzęt sterowania doładowaniem, które przy jeździe miejskiej szybciej się męczą. Jeśli auto jeździło głównie na krótkich odcinkach, trzeba liczyć się z ryzykiem problemów z filtrem cząstek stałych i częstymi regeneracjami, co objawia się podniesionym spalaniem i czasem nierówną pracą po zatrzymaniu. Przy większych przebiegach zdarzają się też problemy z osprzętem układu paliwowego i czujnikami, które potrafią generować błędy i tryb awaryjny. Zawieszenie w V40 nie jest bardzo skomplikowane, ale po latach typowe są luzy w łącznikach stabilizatora i tulejach, a elektronika komfortu bywa kapryśna, jeśli akumulator jest słaby lub auto ma za sobą nieudane naprawy instalacji.

Serwisowo najlepiej pilnować regularnych wymian oleju i filtrów, dbać o jakość paliwa i nie ignorować objawów typu spadek mocy czy falowanie obrotów, bo w dieslu zwykle oznacza to narastający problem w dolocie lub sterowaniu doładowaniem. Części są dostępne, ale warto wybierać jakościowe elementy, zwłaszcza w czujnikach i osprzęcie, bo tanie zamienniki potrafią wracać tematem. Przy zakupie dobrze jest sprawdzić rozruch na zimno, dymienie pod obciążeniem, płynność budowania mocy oraz to, czy skrzynia działa płynnie, szczególnie w automacie. Warto też spojrzeć na historię serwisu i styl użytkowania poprzedniego właściciela, bo V40 jako kompakt premium często bywało autem do długich tras, ale trafiają się też egzemplarze męczone w korkach, co dla diesla jest kluczowe. Żeby uporządkować najważniejsze parametry tej wersji, poniżej znajduje się tabela danych technicznych.