TEST – Volvo V40 II (2012-2019) silnik 2.0 D4 turbo diesel moc 177 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V40 II z lat 2012-2019 to kompakt segmentu C z ambicją premium, który na rynku wtórnym kusi stylistyką, wyciszeniem i bardzo przyjemnym wnętrzem, a przy tym oferuje wysoki poziom bezpieczeństwa i bogate wyposażenie w wielu egzemplarzach. To auto dla osób, które chcą czegoś bardziej dopracowanego niż typowy hatchback, ale nie potrzebują dużego kombi, a jednocześnie lubią spokojny, solidny charakter Volvo. Wersja 2.0 D4 o mocy 177 KM jest często postrzegana jako jedna z najciekawszych dieslowskich konfiguracji, bo daje wyraźnie lepszą dynamikę niż słabsze odmiany, a nadal potrafi być bardzo oszczędna na trasie.

Nadwozie V40 II ma dynamiczną linię i charakterystyczny tył, który sprawia, że samochód wygląda nowocześnie nawet po latach. W codziennym użytkowaniu to auto dobrze odnajduje się w mieście, bo jest zwarte, łatwo je ustawić w parkingowej luce, a jednocześnie ma w sobie coś bardziej eleganckiego niż przeciętny kompakt. Widoczność do przodu jest dobra, ale przy cofaniu trzeba przyzwyczaić się do grubszych słupków i zabudowanego tyłu, dlatego sprawne czujniki lub kamera są realnym ułatwieniem. Przy zakupie warto obejrzeć stan lakieru i felg, bo wiele egzemplarzy jeździło dużo po trasach, a to oznacza odpryski, a czasem też zmęczone elementy ozdobne na zewnątrz.

Wnętrze V40 II ma skandynawski klimat i jest bardzo przyjemne w codziennym kontakcie. Fotele często są jedną z mocnych stron, bo dają dobre podparcie i nie męczą na długich odcinkach, a pozycja za kierownicą jest wygodna zarówno dla niższych, jak i wyższych kierowców. Materiały potrafią być solidne, choć w autach z dużym przebiegiem widać zużycie na kierownicy i fotelu kierowcy, zwłaszcza jeśli samochód był intensywnie używany w mieście. Praktyczność jest typowa dla segmentu C, czyli z tyłu jest poprawnie, ale bez luksusu, a bagażnik nadaje się do codziennych zakupów i weekendowych wyjazdów, choć przy wózku dziecięcym czy większych walizkach trzeba planować ułożenie.

Silnik 2.0 D4 177 KM to turbodiesel, który w V40 potrafi dać wrażenie mocnego, elastycznego auta, szczególnie w średnim zakresie obrotów. W codziennej jeździe czuć, że samochód chętnie przyspiesza bez długiego zastanawiania się, a wyprzedzanie na trasie jest pewniejsze niż w słabszych odmianach. Kultura pracy jest dobra, choć jak w większości diesli na zimno pojawia się twardszy dźwięk, a najlepszą gładkość silnik pokazuje po rozgrzaniu. Reakcja na gaz i ogólna dynamika mocno zależą od stanu dolotu, EGR i szczelności układu doładowania, bo zabrudzenia i nieszczelności potrafią odebrać mu charakter i podnieść spalanie. Jeśli egzemplarz był dobrze serwisowany, D4 potrafi być bardzo przyjemnym kompromisem między osiągami i kosztami.

Wersje D4 często spotyka się z automatem, który dobrze pasuje do charakteru kompaktu premium i pozwala wykorzystać moment silnika bez szarpania, ale warunkiem jest regularna obsługa oleju. Manual 6-biegowy również występuje i potrafi dać bardziej bezpośrednie wrażenia, ale w mieście wielu kierowców docenia płynność automatu. Napęd trafia na przód, więc auto zachowuje się przewidywalnie, a prowadzenie jest pewne i stabilne, choć na gorszych nawierzchniach na większych felgach można poczuć twardszą pracę zawieszenia. Komfort resorowania jest kompromisem, bo V40 potrafi być sprężyste i pewne, ale nie jest to miękki kanapowiec, dlatego stan amortyzatorów i tulei ma duże znaczenie dla ciszy w kabinie.

Spalanie 2.0 D4 177 KM w realnym użytkowaniu potrafi pozytywnie zaskoczyć, jeśli samochód jeździ głównie w trasie. W mieście typowo pojawia się 6,2-7,8 l na 100 km, w trasie przy spokojnym tempie często da się uzyskać 4,3-5,2 l na 100 km, a na autostradzie zwykle wychodzi 5,4-6,6 l na 100 km. Koszty eksploatacji obejmują serwis diesla, obsługę układu dolotowego i elementów związanych z emisją spalin, a także typowe wydatki na hamulce i opony. Najbardziej opłaca się kupić auto z jasną historią i regularnym serwisem, bo w przeciwnym razie oszczędność na paliwie szybko zniknie w naprawach.

Typowe problemy eksploatacyjne to tematy związane z EGR, dolotem i filtrem cząstek stałych, zwłaszcza jeśli samochód jeździł dużo po mieście i rzadko robił dłuższe trasy. Objawia się to częstszymi regeneracjami, podniesionym spalaniem i czasem spadkami mocy. Zdarzają się też nieszczelności przewodów dolotu i elementów sterowania doładowaniem, które powodują ospałość i tryb awaryjny, a przy większych przebiegach dochodzą tematy osprzętu układu paliwowego i czujników. Zawieszenie potrafi łapać luzy w łącznikach i tulejach, co słychać na nierównościach, a elektronika komfortu bywa wrażliwa na słaby akumulator, dlatego warto ocenić, czy auto nie ma losowych błędów i komunikatów.

Serwisowo kluczowe są regularne wymiany oleju i filtrów oraz pilnowanie kondycji dolotu i chłodzenia, a przy automacie również wymiany oleju skrzyni, żeby utrzymać płynność. Części są dostępne, ale w osprzęcie i czujnikach warto trzymać jakość, bo w dieslu drobiazg potrafi zrobić duży problem. Przy zakupie dobrze jest sprawdzić rozruch na zimno, dymienie pod obciążeniem, płynność budowania mocy oraz to, jak skrzynia reaguje przy ruszaniu i przy kickdownie. Warto też zwrócić uwagę na styl poprzedniej eksploatacji, bo diesel w kompaktowym nadwoziu potrafi być świetny na trasy, ale w korkach szybciej zaczyna generować tematy. Poniżej znajduje się tabela danych technicznych, która zbiera najważniejsze parametry tej wersji.