TEST – Volvo V60 I Polestar (2014-2018) silnik 3.0 R6 turbo benzyna moc 350 KM – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V60 I Polestar z lat 2014-2018 to jedna z tych wersji, które na rynku wtórnym mają status auta dla pasjonata, bo łączą praktyczne nadwozie kombi z osiągami i zestrojeniem wyraźnie odbiegającym od spokojnej normy. To nadal V60, które potrafi zawieźć rodzinę i bagaże, ale w tej odmianie samochód jest przede wszystkim dla kierowcy, który chce czuć mechanikę, reakcję na gaz i pewność napędu na 4 koła, a jednocześnie nie chce rezygnować z codziennej użyteczności. Zainteresowanie tą wersją wynika też z jej wyjątkowości, bo takich aut jest mało, a większość była kupowana z konkretną intencją i często ma lepszą historię niż przeciętne flotowe V60.

Z zewnątrz Polestar wygląda bardziej muskularnie niż zwykłe V60, ale nadal nie jest przesadnie krzykliwy. Zderzaki, dokładki i detale aerodynamiczne sprawiają, że auto wydaje się niższe i szersze, a na ulicy ma wyraźniejszą obecność, szczególnie na większych kołach i z mocniejszym wydechem. W codziennym użytkowaniu trzeba jednak pamiętać, że niski przód i sportowe elementy łatwiej zahaczyć o krawężnik, a koszt oryginalnych detali bywa wysoki. Warto obejrzeć nadwozie pod kątem jakości napraw lakierniczych, bo w mocnej wersji częściej zdarzają się drobne przygody, a także sprawdzić chłodnice i przód auta, bo moc i prędkości autostradowe sprzyjają uszkodzeniom od kamieni.

Wnętrze Polestara jest bardziej sportowe, ale nadal praktyczne, z fotelami, które lepiej trzymają i pasują do dynamicznej jazdy. Pozycja za kierownicą jest świetna, a kierowca szybko czuje, że to wersja z inną kalibracją układu kierowniczego i hamulców. Jakość materiałów jest dobra, choć po latach można spotkać zużycie na kierownicy, boczkach foteli i elementach konsoli, szczególnie jeśli auto było intensywnie używane. Kabina wciąż nadaje się do codzienności, ale trzeba liczyć się z tym, że twardsze nastawy zawieszenia i szersze opony generują więcej hałasu toczenia niż w zwykłym V60, a komfort na dziurach jest bardziej sportowy niż miękki. Bagażnik pozostaje atutem, bo Polestar nie odbiera sensu kombi, tylko dodaje do niego charakter.

Silnik 3.0 R6 turbo 350 KM to serce tej wersji i element, który odróżnia ją od większości współczesnych, mniejszych jednostek. Rzędowa szóstka pracuje gładko, ma przyjemną kulturę i w połączeniu z doładowaniem daje bardzo mocne, płynne przyspieszenie, które w codziennej jeździe czuć już od średnich obrotów. Reakcja na gaz jest zdecydowana, a auto potrafi przyspieszać z prędkości przelotowych bez wysiłku, co na trasie daje poczucie ogromnej rezerwy. W mieście można jechać spokojnie, ale łatwo przesadzić, bo moc pojawia się naturalnie i bez dramatycznego krzyku, a napęd na 4 koła pomaga przenieść moment na asfalt w warunkach, w których przedni napęd miałby już dość.

Skrzynia biegów to automatyczna konstrukcja, a napęd AWD jest integralną częścią charakteru auta, bo pozwala wykorzystać moc bez nieustannej walki z trakcją. W mieście auto wymaga większej uwagi na nierównościach, bo zawieszenie jest sztywniejsze, a koła i opony mniej wybaczają, natomiast na szybkich drogach Polestar pokazuje swoją największą zaletę, czyli stabilność, pewność prowadzenia i bardzo skuteczne hamowanie. Na dłuższych trasach komfort zależy mocno od jakości opon i stanu zawieszenia, bo zmęczone elementy w sportowej wersji szybciej dają o sobie znać stukami i gorszą kontrolą nad nadwoziem.

Spalanie w tej wersji jest po prostu ceną za osiągi i brzmienie sześciu cylindrów, choć przy spokojnej jeździe w trasie potrafi zaskoczyć, że nie rośnie bez końca. W mieście realnie często wychodzi 13,0-17,0 l na 100 km, w trasie 8,5-10,5 l na 100 km, a na autostradzie 10,5-13,5 l na 100 km. Koszty eksploatacji są wyższe niż w zwykłym V60, bo dochodzą większe hamulce, droższe opony, bardziej wymagające zawieszenie i obsługa napędu AWD, więc to auto kupuje się świadomie, a nie z przypadku.

Typowe problemy eksploatacyjne w mocnej benzynie dotyczą głównie osprzętu, szczelności i temperatur, bo silnik pracuje pod większym obciążeniem. Warto zwracać uwagę na wycieki oleju i płynu, stan przewodów układu doładowania, kondycję układu chłodzenia oraz pracę skrzyni automatycznej pod obciążeniem. W napędzie AWD ważne są regularne wymiany olejów i kontrola ewentualnych drgań, bo zaniedbania potrafią generować kosztowne naprawy. Zawieszenie i hamulce w Polestarze zużywają się szybciej, jeśli auto było często wykorzystywane dynamicznie, a elektronika, choć zwykle stabilna, potrafi zgłaszać błędy czujników, szczególnie gdy auto jeździło w trudnych warunkach i miało sporą ilość wilgoci w okolicach wiązek i złączy.

Serwisowo kluczowe jest regularne skracanie interwału olejowego, pilnowanie jakości oleju, kontrola układu chłodzenia oraz rozsądne traktowanie auta na zimno, bo turbodoładowana szóstka nie lubi ostrej jazdy bez temperatury. Części i obsługa są dostępne, ale koszty są wyraźnie wyższe niż w zwykłych wersjach, a niektóre elementy specyficzne dla Polestara potrafią kosztować dużo. Przed zakupem warto sprawdzić historię serwisową, stan hamulców, opon i zawieszenia, a także wykonać dłuższą jazdę, żeby ocenić pracę skrzyni, reakcję na gaz, brak przegrzewania i brak niepokojących hałasów z napędu.

Wyposażenie w Polestarze zwykle jest bogate, ale kluczowe są różnice w stanie, bo każdy egzemplarz mógł być używany inaczej, od spokojnych tras po dynamiczne weekendy. Potencjał modyfikacji istnieje, ale w takiej wersji bardziej liczy się utrzymanie auta w stanie bliskim wzorcowemu niż gonienie za liczbami, bo seryjnie to już jest szybkie kombi. Kupujący powinien zwrócić uwagę na jakość serwisu i na to, czy auto nie było składane z przypadkowych części po kolizjach, bo przy takiej mocy drobiazgi w podwoziu i napędzie szybko wychodzą na wierzch. Poniżej znajduje się tabela danych technicznych, która zbiera najważniejsze parametry tej wyjątkowej odmiany.