TEST – Volvo V70 II FL (2005-2007) silnik 2.4 D 20V turbo diesel moc 126 KM kod D5244T5 – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V70 II po liftingu z lat 2005-2007 to dojrzałe, duże kombi segmentu E, które na rynku wtórnym często wybierają osoby szukające spokojnego auta rodzinnego i flotowego do dłuższych tras, a wersja 2.4 D o mocy 126 KM jest nastawiona bardziej na ekonomię i przewidywalność niż na sportowe ambicje.

Po lifcie samochód wygląda nieco świeżej dzięki detalom w zderzakach i oświetleniu, ale nadal jest to klasyczne, praktyczne kombi z dużymi szybami i prostą linią dachu, co w codziennym użytkowaniu przekłada się na dobrą widoczność i łatwiejsze manewrowanie niż sugerują same gabaryty.

Wrażenie solidności buduje też spasowanie karoserii, choć w używanych egzemplarzach warto przyjrzeć się stanowi przedniego pasa, bo autostradowe przebiegi szybko zostawiają ślady na masce i zderzaku, a zmatowiałe klosze potrafią pogorszyć jakość jazdy nocą bardziej, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.

Wnętrze pozostaje mocną stroną, bo V70 daje wygodną pozycję, bardzo dobre fotele i logiczny układ przełączników, dzięki czemu nawet po latach łatwo się w nim odnaleźć; na co dzień docenia się też wyciszenie i spokojną pracę zawieszenia, które sprawiają, że miasto nie męczy tak jak w wielu nowszych, twardszych konstrukcjach.

Materiały nie są przesadnie efektowne, ale zwykle są trwałe, a zużycie wnętrza pozwala ocenić, jak auto było traktowane, bo przetarte boczki, luźne plastiki i niedziałające przyciski często idą w parze z zaniedbanym serwisem mechaniki, zwłaszcza jeśli samochód długo jeździł jako rodzinny wół roboczy.

Praktyczność bagażnika i kabiny to wciąż bardzo mocny argument, bo V70 bez problemu mieści codzienny ładunek, a w trasie daje przestrzeń dla pasażerów i ich rzeczy bez poczucia ciasnoty, co ma znaczenie przy dłuższych wyjazdach i jeździe w kilka osób.

Silnik D5244T5 w tej wersji to 5-cylindrowy diesel 2.4 z doładowaniem, który ma spokojniejszą charakterystykę niż mocniejsze D5, ale nadal daje sensowną elastyczność i pasuje do filozofii auta, bo pozwala jechać płynnie, bez wkręcania na wysokie obroty i bez nerwowego wachlowania biegami.

W codziennym odczuciu ten motor jest bardziej nastawiony na równą pracę i umiarkowane tempo, a w mieście najlepiej sprawdza się przy spokojnym przyspieszaniu, gdzie moment obrotowy ułatwia ruszanie i utrzymanie płynności; po rozgrzaniu kultura pracy jest dobra, a charakterystyczny dźwięk pięciu cylindrów pozostaje, ale nie dominuje w kabinie.

Skrzynia biegów najczęściej jest manualna, choć spotyka się automaty, i niezależnie od wersji napędu na przód, V70 prowadzi się przewidywalnie, z naciskiem na stabilność i komfort; na drogach szybkiego ruchu auto jedzie spokojnie, nie pływa i nie wymaga ciągłych korekt, co docenia się zwłaszcza przy długich przelotach.

Zawieszenie dobrze filtruje nierówności, ale w używanych egzemplarzach typowe są luzy w tulejach, łącznikach stabilizatora i zmęczone amortyzatory, które psują wrażenie pewności i potrafią wydłużyć drogę hamowania, dlatego stan podwozia jest jednym z kluczowych punktów oględzin przed zakupem.

Zużycie paliwa w praktyce zwykle wynosi około 7.5-9 l na 100 km w mieście, 5.5-6.5 l na 100 km w trasie i 6.5-7.5 l na 100 km na autostradzie, przy czym krótkie odcinki, zimne starty i zaniedbany osprzęt potrafią podnieść wyniki zauważalnie, nawet jeśli na papierze wszystko wygląda oszczędnie.

Koszty eksploatacji są rozsądne, o ile auto jest serwisowane regularnie, ale trzeba pamiętać, że to duże, ciężkie kombi, więc hamulce, opony i elementy zawieszenia kosztują więcej niż w kompaktach, a oszczędzanie na jakości części często kończy się powrotem do warsztatu szybciej, niż wypadałoby w tej klasie.

Do powtarzalnych problemów należą nieszczelności dolotu i przewodów podciśnienia, czujniki wpływające na doładowanie i dawkę paliwa, a przy większych przebiegach zużycie wtrysków objawiające się gorszym odpalaniem, nierówną pracą i dymieniem; zdarzają się też wycieki z okolic odmy i uszczelnień, które same w sobie nie są tragedią, ale zaniedbane potrafią zabrudzić osprzęt i pogorszyć pracę silnika.

W manualu kontroluje się stan dwumasy i sprzęgła, bo jazda w korkach i holowanie przyspiesza zużycie, a w automacie najważniejsza jest płynność zmiany biegów i brak opóźnień, bo zaniedbany olej potrafi doprowadzić do szarpania i przegrzewania przekładni; elektronika w V70 zwykle daje drobne kaprysy zamków, czujników i elementów komfortu, a poważniejsze kłopoty często wynikają z wilgoci i zaniedbań w instalacji.

Serwisowo opłaca się pilnować regularnych wymian oleju i filtrów, stanu układu chłodzenia, szczelności dolotu i przewodów oraz reagować na pierwsze objawy spadku mocy, bo długotrwała jazda z niedomagającym osprzętem zwiększa ryzyko problemów z turbosprężarką i układem paliwowym; dostępność części jest dobra, ale warto zwracać uwagę na jakość, szczególnie w elementach zawieszenia i osprzętu silnika.

Wersje wyposażenia po lifcie potrafią być bardzo przyjemne w codziennym użytkowaniu, ale różnice między egzemplarzami są duże, więc przed zakupem trzeba sprawdzić działanie klimatyzacji, ogrzewania, elektroniki drzwi i osprzętu silnika, a także stan podwozia i historię obsługi, bo to one decydują, czy V70 będzie spokojnym towarzyszem, czy źródłem ciągłych poprawek.

Jeśli szukasz tej odmiany, najlepiej celować w auto z równą pracą silnika, bez wycieków, z przewidywalną skrzynią i zadbanym zawieszeniem, bo wtedy 2.4 D odwdzięcza się spokojem i ekonomią; a żeby zamknąć temat liczbami, poniżej znajduje się tabela z danymi technicznymi tej wersji.