TEST – Volvo V70 III (2007-2010) silnik 2.0 benzyna NA moc 145 KM kod B4204S – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V70 III z roczników 2007-2010 to duże kombi segmentu E, które w tej generacji mocno postawiło na komfort i bezpieczeństwo, a przy tym nadal oferuje typową dla V70 praktyczność. Na rynku wtórnym wersja z wolnossącą benzyną 2.0 o mocy 145 KM i kodzie B4204S jest ciekawa dla osób, które nie chcą diesla i wolą prostszy charakter benzyny do jazdy miejskiej oraz okazjonalnych tras, nawet jeśli nie jest to najszybsza odmiana w gamie.

Nadwozie trzeciej generacji jest większe i bardziej masywne niż wcześniej, ale proporcje nadal są typowo kombi, z długim dachem i pionowym tyłem. W codziennym użytkowaniu auto prezentuje się dojrzale, a jego stylistyka jest na tyle stonowana, że nie starzeje się gwałtownie. Widoczność do przodu jest dobra, a wysoka pozycja za kierownicą daje poczucie kontroli, choć w ciasnych miejscach czuć, że to samochód o sporych gabarytach, więc sprawne czujniki parkowania i dobre opony potrafią poprawić komfort życia.

Jakość wykonania karoserii zwykle wypada solidnie, ale przy oględzinach warto zwrócić uwagę na stan lakieru, lamp i elementów chromowanych, bo to one najszybciej zdradzają, czy auto było pielęgnowane. V70 III dobrze znosi długie trasy i codzienne użytkowanie, a na autostradzie jest stabilne i nie sprawia wrażenia lekkiego pudełka, tylko ciężkiego, pewnego kombi, które trzyma kierunek bez nerwowości.

W kabinie czuć skandynawską logikę, a konsola i przyciski są ułożone tak, że po kilku dniach obsługa robi się automatyczna. Materiały są przyjemne, choć wiele zależy od wersji wyposażenia, bo podstawowe odmiany mogą wyglądać skromniej. Najmocniejszym punktem są fotele, które w tej generacji nadal należą do najlepszych w klasie, szczególnie na długich odcinkach, gdy liczy się podparcie i brak zmęczenia pleców.

Praktyczność stoi wysoko, bo bagażnik jest duży i łatwy do wykorzystania, a po złożeniu oparć robi się naprawdę sensowna przestrzeń do przewożenia większych rzeczy. Drugi rząd daje dużo miejsca na nogi, więc auto dobrze pasuje do roli rodzinnego kombi, które ma jeździć codziennie, a nie tylko na wakacje. Komfort resorowania jest wysoki, pod warunkiem że zawieszenie nie jest wybite, bo wtedy zaczyna być słychać stuki i spada pewność prowadzenia.

Wolnossący silnik 2.0 benzyna o mocy 145 KM z kodem B4204S jest konstrukcją nastawioną na liniową pracę i przewidywalność. W codziennej jeździe czuć, że nie ma tu turbodoładowania, więc reakcja na gaz jest naturalna, ale żeby uzyskać lepsze przyspieszenie, trzeba częściej sięgać po niższy bieg i trzymać obroty wyżej. To jednostka, która lubi spokojne tempo i płynną jazdę, a najbardziej docenia się ją wtedy, gdy kierowca nie oczekuje natychmiastowego strzału momentu przy lekkim dotknięciu pedału.

Kultura pracy jest dobra, a dźwięk silnika jest typowo benzynowy, bez dieslowskiego klekotu, co wiele osób docenia w mieście i na krótkich odcinkach. Na trasie przy stałej prędkości silnik potrafi pracować cicho, ale przy wyprzedzaniu trzeba liczyć się z redukcją i wyższymi obrotami, bo masa V70 III jest odczuwalna. W codziennym użytkowaniu najwięcej zależy od tego, czy ktoś zaakceptuje spokojniejszą dynamikę w zamian za prostszą obsługę i mniejsze ryzyko typowo dieslowskich problemów.

Najczęściej spotyka się manualną skrzynię 5-biegową, która jest prosta w obsłudze i dobrze pasuje do charakteru wolnossącej benzyny, choć przy autostradowych prędkościach wyższy bieg dodatkowy byłby mile widziany. Napęd na przednie koła jest standardem, a prowadzenie auta jest stabilne i przewidywalne, z nastawieniem na komfort i spokój. W mieście V70 jest wygodne, bo zawieszenie dobrze wybiera nierówności, a układ kierowniczy nie wymaga siłowania się, chociaż ciasne parkingi potrafią przypomnieć, że to duże kombi, a nie kompakt.

Spalanie wolnossącej benzyny w takim aucie trzeba traktować realistycznie. W mieście typowo pojawia się 10,0-12,5 l na 100 km, w trasie przy spokojnej jeździe da się zejść do 7,2-8,2 l na 100 km, a na autostradzie przy wyższych prędkościach wartości często rosną do 8,8-10,0 l na 100 km. Koszty eksploatacji są przewidywalne, ale trzeba pamiętać o klasie auta, bo hamulce, opony i elementy zawieszenia kosztują więcej niż w mniejszych modelach, a zaniedbania szybko pogarszają komfort.

Typowe usterki w tej wersji częściej dotyczą osprzętu i wieku auta niż samej konstrukcji wolnossącej, bo prostszy silnik ma mniej elementów wrażliwych na jakość paliwa i jazdę miejską. Zdarzają się wycieki oleju z uszczelnień, problemy z przepustnicą lub czujnikami, a także tematy zapłonu, jak cewki czy przewody, które po latach wymagają odświeżenia. Zawieszenie w ciężkim kombi zużywa tuleje i łączniki, a elektronika potrafi miewać kaprysy związane z wilgocią, stanem akumulatora i drobnymi przerwami w instalacji.

Serwisowo najważniejsza jest regularna wymiana oleju i filtrów oraz kontrola układu chłodzenia, bo przegrzewanie w dużym aucie szybko potrafi przerodzić się w poważniejszy temat. Dostępność części jest dobra, a koszty obsługi są zwykle rozsądne, jeśli wybiera się jakościowe zamienniki i nie odkłada napraw na później. Regularne serwisowanie zawieszenia i hamulców ma tu duży wpływ na to, czy V70 pozostaje komfortowym krążownikiem, czy zaczyna być ciężkim autem, które męczy na nierównościach.

Wyposażenie w V70 III może się mocno różnić, więc przed zakupem warto sprawdzić działanie klimatyzacji, elektroniki drzwi, czujników, a także stan foteli i mechanizmów regulacji. Dobrze jest zrobić jazdę próbną w mieście i poza nim, zwracając uwagę na to, czy silnik równo pracuje na wolnych obrotach, czy nie ma wahań mocy oraz czy skrzynia nie ma luzów w prowadzeniu lewarka. Ta wersja ma pewien potencjał do delikatnych modyfikacji wizualnych, ale praktycznie najwięcej sensu ma inwestycja w stan techniczny, bo wtedy auto robi dokładnie to, do czego zostało stworzone, czyli wozi ludzi i rzeczy w spokoju.

Aby zebrać najważniejsze parametry w jednym miejscu i łatwo porównać tę odmianę z innymi silnikami V70 III, poniżej znajduje się tabela danych technicznych.