TEST – Volvo V70 III (2007-2010) silnik 2.0 D 16V turbo diesel moc 136 KM kod D4204T – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V70 III z lat 2007-2010 to klasyczne, duże kombi klasy średniej wyższej, które na rynku wtórnym bywa wybierane przez kierowców szukających spokojnego auta rodzinnego do długich tras, ale jednocześnie takiego, które nie męczy w mieście. Wersja z dieslem 2.0 D 16V o mocy 136 KM i kodzie D4204T kusi tym, że łączy rozsądne spalanie z dojrzałą ergonomią kabiny i typową dla Volvo aurą bezpieczeństwa, a przy tym często jest tańsza w zakupie niż odmiany 5-cylindrowe.

Z zewnątrz V70 III nie próbuje udawać sportowego auta, tylko stawia na proporcje, które w codziennym użytkowaniu mają sens. Długi dach, pionowa tylna klapa i szeroki rozstaw kół sprawiają, że samochód wygląda solidnie, a po latach nadal prezentuje się poważnie. W realnym ruchu docenia się wysoką linię szyb bocznych i spore lusterka, bo łatwiej kontrolować otoczenie, zwłaszcza przy parkowaniu równolegle. Lakier i spasowanie elementów nadwozia zwykle trzymają poziom, choć na egzemplarzach flotowych widać, że ten model potrafi przejechać swoje i zebrać ślady po autostradowych przebiegach.

W codziennej eksploatacji ważna jest widoczność do przodu i czytelność narożników nadwozia, a V70 ma tu mieszany charakter. Z jednej strony maska jest długa, z drugiej pozycja za kierownicą jest na tyle wysoka, że po krótkim przyzwyczajeniu łatwo wyczuć gabaryt. Docenia się też to, jak auto zachowuje się na nierównościach w mieście, bo nawet na większych kołach nie ma wrażenia nerwowości, tylko raczej spokojnego, ciężkiego toczenia.

Wnętrze jest typowo volvo-wskie, czyli funkcjonalne, logiczne i nastawione na wygodę, a nie na efektowną stylizację pod zdjęcia. Konsola środkowa z charakterystycznym układem przycisków wymaga chwili obycia, ale potem wiele rzeczy obsługuje się pamięciowo, bez odrywania wzroku od drogi. Materiały w miejscach dotykanych na co dzień zwykle starzeją się przyzwoicie, choć zdarzają się wycierki na przyciskach i przetarcia na boczkach foteli, szczególnie gdy auto woziło rodzinę lub robiło trasy służbowe. Fotele potrafią dać realne odciążenie pleców na długich dystansach, a regulacje pomagają ustawić pozycję nawet osobom o nietypowym wzroście.

Praktyczność to najmocniejszy argument V70. Bagażnik ma sensowny kształt, jest długi i wysoki, a próg załadunku nie zmusza do siłowania się z ciężkimi rzeczami. W codziennym życiu docenia się schowki, haczyki i to, że po złożeniu oparć powstaje duża, użyteczna przestrzeń, która nadaje się zarówno na wózek, jak i na sprzęt do pracy. Z tyłu miejsca na nogi zwykle nie brakuje, a przy spokojnej jeździe kabina pozostaje przyjemnie wyciszona jak na duże kombi z dieslem.

Silnik 2.0 D o kodzie D4204T ma charakter typowy dla nowoczesnego diesla z tamtych lat, czyli daje solidny moment od niskich obrotów, ale nie zachęca do kręcenia wysoko. W mieście najlepiej czuje się przy płynnym toczeniu i spokojnym rozpędzaniu, gdzie reakcja na gaz jest przewidywalna, a auto nie wymaga częstego mieszania lewarkiem. Na zimno słychać bardziej twardy, dieslowski ton, jednak po rozgrzaniu praca się uspokaja, a przy jednostajnej prędkości na trasie silnik potrafi zniknąć w tle. To nie jest jednostka dla kogoś, kto szuka emocji, ale do codziennej roboty i autostradowych przebiegów pasuje zaskakująco dobrze.

W tej wersji najczęściej spotyka się manualną skrzynię 6-biegową i napęd na przód, co w praktyce daje prostą, przewidywalną konfigurację. W mieście przełożenia są zestopniowane tak, żeby dało się jechać na wyższym biegu bez szarpania, a na drogach szybkiego ruchu 6 bieg uspokaja obroty i hałas. Zawieszenie jest zestrojone bardziej pod stabilność niż pod miękkość, ale na dobrych amortyzatorach i zdrowych tulejach samochód prowadzi się pewnie, nie pływa i nie traci kierunku na koleinach. Na dłuższych trasach czuć, że to kombi projektowane do połykania kilometrów, bo nawet po kilku godzinach nie ma wrażenia, że auto męczy kierowcę.

Spalanie w realnym użytkowaniu zależy od stylu jazdy i stanu osprzętu, ale w mieście sensowny wynik to okolice 7,0-8,5 l na 100 km, szczególnie zimą i na krótkich odcinkach. W trasie przy spokojnej jeździe da się zejść w okolice 5,5-6,2 l na 100 km, natomiast autostrada przy stałej, wysokiej prędkości zwykle podnosi zużycie do około 6,5-7,5 l na 100 km. Koszty codziennej eksploatacji to głównie opony w większym rozmiarze, klocki i tarcze dla ciężkiego auta oraz regularna obsługa olejowa, która w dieslu ma kluczowe znaczenie dla trwałości turbosprężarki i układu smarowania.

Najczęściej powtarzające się problemy dotyczą osprzętu typowego dla diesli, czyli układu EGR, filtra DPF i nieszczelności w dolocie. Przy jeździe głównie miejskiej DPF potrafi doprowadzić do częstszych prób dopalania, a wtedy rośnie spalanie i pojawiają się objawy w postaci podwyższonych obrotów na postoju. Zdarzają się też wycieki z okolic intercoolera lub przewodów doładowania, co daje spadek mocy i zamulenie. W starszych egzemplarzach trzeba uważać na dwumasę i sprzęgło, bo ciężkie kombi potrafi je zmęczyć, a elektronika lubi kaprysić drobiazgami w stylu czujników parkowania, zamków czy modułów komfortu, szczególnie gdy auto miało wilgoć w kabinie.

Serwisowo V70 nie jest egzotyką, ale wymaga konsekwencji. Regularna wymiana oleju, kontrola dolotu, czyszczenie EGR w razie potrzeby i pilnowanie regeneracji DPF to podstawa, jeśli auto ma długo jeździć bez większych niespodzianek. Części są dostępne, zamienników jest sporo, ale warto wybierać rozsądnie, bo tanie elementy zawieszenia potrafią szybko wrócić z luzami, a wtedy komfort i prowadzenie spadają wyraźnie. Przy zakupie na rynku wtórnym najlepiej sprawdzić historię serwisową, pracę turbosprężarki, dymienie pod obciążeniem oraz to, czy silnik równo przyspiesza od niskich obrotów bez falowania mocy.

Wersje wyposażenia potrafią mocno się różnić, bo obok aut skromnych trafiają się sztuki z bardzo bogatymi fotelami, lepszym audio i rozbudowanymi systemami bezpieczeństwa. Do codziennej jazdy najbardziej liczy się sprawna klimatyzacja, stan foteli i działające ogrzewanie, a nie ilość gadżetów, które po latach bywają źródłem drobnych usterek. Potencjał modyfikacji jest raczej użytkowy, czyli poprawa oświetlenia, lepsze hamulce, dopracowanie zawieszenia i ewentualnie delikatny program, ale w dieslu sens ma tylko wtedy, gdy osprzęt jest zdrowy. Przed zakupem dobrze też obejrzeć podwozie, stan tulei tylnego zawieszenia i posłuchać, czy na nierównościach nie odzywają się łączniki i amortyzatory.

Jeśli podejść do V70 III z silnikiem D4204T jak do dużego, ciężkiego kombi do pracy i rodziny, a nie jak do auta do krótkich podjazdów po bułki, potrafi odwdzięczyć się spokojem i przewidywalnością. Poniżej znajdują się kluczowe dane techniczne, które pomagają szybko porównać tę odmianę z innymi wersjami V70.