TEST – Volvo V70 III (2007-2010) silnik 2.4 D 20V turbo diesel moc 175 KM kod D5244T9 – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo V70 III z lat 2007-2010 to propozycja dla kierowców, którzy chcą dużego kombi do codziennej pracy i rodzinnych wyjazdów, ale jednocześnie nie chcą auta, które czuje się ociężałe przy wyprzedzaniu. Wersja 2.4 D 20V o mocy 175 KM i kodzie D5244T9 jest na rynku wtórnym postrzegana jako udany kompromis, bo daje już wyraźnie lepszą dynamikę niż słabsze diesle, a nadal trzyma klimat spokojnego, przewidywalnego Volvo.

Stylistycznie V70 III jest dopracowane w sposób, który po latach wciąż wygląda normalnie i elegancko. Długi dach, masywne słupki i szeroki tył robią wrażenie auta zbudowanego do wożenia ludzi i rzeczy, a nie do imponowania sąsiadom. W codziennym użytkowaniu liczy się też praktyczna aerodynamika, bo przy wyższych prędkościach nie ma nadmiernych szumów, o ile uszczelki i listwy są w dobrym stanie. Karoseria dobrze znosi upływ czasu, choć trzeba zaglądać pod spód, bo ciężkie kombi lubi zbierać uderzenia kamieniami, a wtedy zabezpieczenie podwozia ma duże znaczenie.

Z perspektywy kierowcy V70 jest łatwe do oswojenia, mimo że gabaryt nie jest mały. Wysoka pozycja i duże lusterka ułatwiają manewry, a spokojna reakcja na ruch kierownicą sprawia, że w korku nie trzeba ciągle korygować toru jazdy. Auto dobrze czuje się na długich odcinkach, bo jest stabilne, a jego masa działa na korzyść komfortu, szczególnie przy bocznym wietrze i na nierównych nawierzchniach. Na parkingach trzeba po prostu zaakceptować, że to kombi, które lubi miejsca o większym promieniu skrętu, a nie ciasne podziemne boksy.

Wnętrze jest zbudowane pod człowieka, który spędza za kierownicą dużo czasu. Fotele potrafią być świetne, zwłaszcza gdy mają regulację odcinka lędźwiowego i dłuższe siedzisko, bo wtedy nogi nie drętwieją po kilku godzinach. Materiały są solidne, ale w używanych egzemplarzach warto sprawdzać, czy nic nie było zalane, bo wilgoć potrafi później wywołać łańcuch drobnych awarii elektroniki. Praktyczność kabiny i bagażnika to osobny temat, bo V70 daje wrażenie auta, które naprawdę rozumie rodzinne potrzeby, od zakupów po wyjazd z bagażami na tydzień.

Diesel 2.4 D 20V o mocy 175 KM ma w sobie to, co wielu kojarzy z Volvo, czyli charakterystyczną, lekko chropowatą nutę pracy 5 cylindrów i mocno odczuwalny moment w średnim zakresie. W mieście najlepiej smakuje spokojna jazda, gdzie silnik reaguje na gaz bez zwłoki i pozwala płynnie włączyć się do ruchu nawet z krótkiego pasa. Na trasie różnica względem słabszych odmian jest wyraźna, bo auto chętniej nabiera prędkości na wyższym biegu, a wyprzedzanie nie wymaga nerwowego dociskania pedału do podłogi. Kultura pracy po rozgrzaniu jest przyjemna jak na diesla, a przy jednostajnej prędkości silnik nie męczy, jeśli układ dolotowy jest szczelny i nie ma problemów z osprzętem.

W tej odmianie często spotyka się manualną skrzynię 6-biegową i napęd na przód, co dobrze pasuje do codziennej eksploatacji i kosztów utrzymania. Zmiana biegów jest raczej spokojna niż sportowa, ale precyzyjna na tyle, żeby nie irytowała w korku. Na drogach szybkiego ruchu auto prowadzi się stabilnie i nie wymaga ciągłych korekt, a komfort resorowania jest wysoki, o ile zawieszenie nie ma luzów. Gdy tuleje i łączniki są zmęczone, V70 potrafi dać o sobie znać stukami na poprzecznych nierównościach, więc podczas oględzin warto przejechać się po gorszej nawierzchni i posłuchać, czy auto nie gra zbyt głośno.

Spalanie w praktyce jest rozsądne, ale trzeba pamiętać, że to duże kombi, które waży swoje. W mieście realne wyniki to zwykle 8,0-9,5 l na 100 km, zwłaszcza przy krótkich odcinkach i zimnych startach. W trasie, przy płynnej jeździe, często da się utrzymać 6,2-7,0 l na 100 km, a autostrada przy stałej, wyższej prędkości potrafi podnieść wynik do około 7,2-8,2 l na 100 km. Koszty eksploatacji obejmują także hamulce, które w ciężkim aucie pracują intensywnie, oraz opony, bo ten model lubi solidne rozmiary i dobre indeksy nośności.

Typowe problemy eksploatacyjne w tej wersji kręcą się wokół osprzętu diesla i elementów, które z czasem zużywają się w wielu egzemplarzach. Dość często wraca temat klap wirowych w dolocie i zanieczyszczonego EGR, co może dawać nierówną pracę, spadek mocy lub kontrolkę silnika. DPF, jeśli auto jeździło głównie po mieście, bywa źródłem problemów z regeneracją i wzrostem spalania. Nieszczelności w układzie doładowania, szczególnie na przewodach i intercoolerze, objawiają się zamuleniem i śladami oleju, a zaniedbania w serwisie olejowym mogą przyspieszyć zużycie turbosprężarki. Do tego dochodzi dwumasa, sprzęgło oraz typowe luzy w zawieszeniu, które w V70 potrafią wpływać na wrażenie prowadzenia bardziej, niż wielu się spodziewa.

Serwisowanie tej odmiany wymaga regularności, bo to właśnie konsekwencja w wymianach oleju i filtrów najczęściej odróżnia egzemplarz bezproblemowy od takiego, który zaczyna generować koszty. Części są dostępne, a warsztaty znają ten układ napędowy, ale warto wybierać sprawdzone komponenty, zwłaszcza w zawieszeniu i w elementach dolotu. Przed zakupem dobrze sprawdzić, czy auto nie ma opóźnionej reakcji na gaz pod obciążeniem, czy nie kopci przy mocniejszym przyspieszeniu oraz czy nie ma błędów związanych z doładowaniem i DPF. W praktyce najwięcej mówi dłuższa jazda próbna, gdzie da się ocenić, czy przy stałej prędkości nic nie faluje, a przy redukcji auto nie szarpie.

Wersje wyposażenia potrafią się różnić detalami, ale sensowna rada jest prosta, żeby szukać auta zadbanego, z czytelną historią, nawet jeśli nie ma wszystkiego. Bogatsze odmiany kuszą dodatkami, jednak im więcej elektroniki, tym ważniejsze jest sprawdzenie, czy wszystko działa bez kaprysów, od klimatyzacji po moduły drzwi. Jeśli ktoś planuje modyfikacje, to najpierw warto doprowadzić bazę do ideału, a dopiero potem myśleć o delikatnym podniesieniu mocy, bo w dieslu osprzęt musi być zdrowy. Poniżej znajduje się tabela z danymi technicznymi, która porządkuje najważniejsze parametry tej wersji.