TEST – Volvo XC70 II (2007-2010) silnik 2.4 D turbo diesel moc 175 KM kod D5244T9 – dane techniczne, wady, zalety i awarie

Volvo XC70 II z lat 2007-2010 to propozycja dla kierowców, którzy chcą mieć jedno auto do wszystkiego, czyli do miasta, do długich tras i do warunków, w których zwykłe kombi potrafi być zbyt niskie. Ten model jest często wybierany jako alternatywa dla SUV-a, bo daje prześwit, osłony i napęd na 4 koła, a jednocześnie zachowuje stabilność i praktyczność klasycznego kombi. Wersja 2.4 D o mocy 175 KM z kodem D5244T9 jest jedną z odmian, które dają przyjemny zapas momentu i lepszą elastyczność, szczególnie gdy auto wozi rodzinę, bagaże lub często jeździ po trasach.

Nadwozie XC70 II wygląda masywnie, ale w sposób uporządkowany, bez przesadnych przetłoczeń i agresywnych wstawek. Osłony nadkoli i progów robią robotę w codziennym użytkowaniu, bo chronią dolne partie przed kamieniami i błotem, a wyższy prześwit pozwala spokojniej podjeżdżać pod krawężniki i przejeżdżać przez gorsze drogi dojazdowe. W ruchu samochód prezentuje się dojrzale, a jego sylwetka wciąż wygląda jak auto do realnych zadań, a nie jako modny gadżet. Po latach warto zwrócić uwagę na ślady po autostradowych przebiegach, bo mocniejsze diesle często robiły długie trasy, a to oznacza odpryski na przodzie i zużycie elementów eksploatacyjnych, mimo że mechanicznie potrafią być w dobrej kondycji.

Za kierownicą XC70 II łatwo poczuć, że konstrukcja jest nastawiona na spokój i stabilność. W mieście auto nie jest małe, ale prowadzi się przewidywalnie, a pozycja za kierownicą daje lepszy ogląd sytuacji niż w zwykłym kombi. Na parkingu przydają się czujniki, bo tył jest wysoki i długość potrafi zaskoczyć w ciasnych miejscach. Na nierównościach zawieszenie potrafi bardzo skutecznie filtrować drobne dziury, a prześwit daje spokój przy progach zwalniających, jednak w używanych egzemplarzach trzeba sprawdzić stan tulei i amortyzatorów, bo wybite elementy szybko psują wrażenie solidności.

Wnętrze jest przestronne i dopracowane, a jego najmocniejszą stroną jest to, że nie próbuje być futurystyczne kosztem obsługi. Przełączniki są logiczne, a po kilku dniach większość rzeczy obsługuje się intuicyjnie. Fotele często są jednym z argumentów za Volvo, bo na trasie dają realny komfort i dobre podparcie, co docenia się szczególnie po kilku godzinach jazdy. Materiały starzeją się zazwyczaj przyzwoicie, choć przy zakupie warto sprawdzić, czy auto nie było zalane i czy w kabinie nie ma wilgoci, bo to bywa przyczyną późniejszych problemów z elektroniką. Bagażnik jest duży i ustawny, a dostęp przez szeroką klapę sprawia, że pakowanie jest łatwe nawet wtedy, gdy auto jest już częściowo załadowane.

Silnik 2.4 D 175 KM z kodem D5244T9 daje charakterystyczne wrażenie 5-cylindrowego diesla, czyli równy, mocny ciąg i wyczuwalny moment w średnim zakresie obrotów. W mieście auto rusza pewnie i nie wymaga mocnego wciskania gazu, żeby włączyć się do ruchu, a w trasie różnica względem słabszych odmian jest odczuwalna przy wyprzedzaniu. Ten silnik lubi spokojną, płynną jazdę, ale gdy trzeba, potrafi przyspieszyć zdecydowanie, co w ciężkim, uterenowionym kombi ma znaczenie praktyczne. Kultura pracy po rozgrzaniu jest dobra jak na diesla, a dźwięk nie jest tak szorstki jak w wielu 4-cylindrowych jednostkach, co sprzyja długim dystansom.

W tej odmianie często spotyka się automatyczną skrzynię 6-biegową i napęd 4×4, co jest naturalnym zestawem dla XC70, ale wymaga dbałości o serwis. Automat powinien zmieniać biegi płynnie, a jego kondycja zależy od regularnej wymiany oleju, nawet jeśli ktoś twierdzi, że nie jest to konieczne. Napęd na 4 koła w praktyce daje pewność na mokrym i śliskim, ale wymaga równego zużycia opon i serwisu olejowego w podzespołach, bo zaniedbania potrafią skutkować problemami z dołączaniem tyłu i kosztami. Na ekspresówce auto jest stabilne, dobrze trzyma kierunek i daje wrażenie spokojnej jazdy, a komfort resorowania pozostaje wysoki, jeśli zawieszenie jest w dobrej formie.

Spalanie w tej wersji jest sensowne jak na moc, masę i AWD, ale w mieście trzeba liczyć się z wyższymi wartościami. W mieście realne zużycie często wynosi 9,0-11,0 l na 100 km, szczególnie zimą i przy krótkich odcinkach. W trasie, przy spokojnej jeździe, wyniki w okolicach 6,6-7,6 l na 100 km są osiągalne, natomiast autostrada przy stałej, wyższej prędkości zwykle podnosi zużycie do około 7,8-9,2 l na 100 km. Koszty eksploatacji obejmują też hamulce, opony i zawieszenie, bo ciężkie kombi naturalnie obciąża te elementy, a zaniedbania potrafią szybko zmienić komfort w irytację.

Typowe problemy eksploatacyjne tej odmiany najczęściej kręcą się wokół osprzętu diesla, układu dolotowego i napędu AWD. EGR potrafi się zanieczyścić, dolot bywa nieszczelny, a przewody doładowania i intercooler mogą pokazywać zapocenia, co często idzie w parze ze spadkiem dynamiki i gorszą reakcją na gaz. W zależności od wersji i stylu użytkowania pojawiają się tematy związane z DPF, szczególnie gdy auto robiło głównie miasto i nie miało okazji do dłuższych regeneracji. Napęd 4×4 wymaga serwisu, bo problemy z dołączaniem tyłu, wycieki i zużycie elementów przeniesienia napędu zwykle wynikają z wieloletnich zaniedbań. Zawieszenie potrafi wymagać wymiany tulei i łączników, a elektronika czasem zaskakuje drobnymi błędami czujników i modułów komfortu, co warto wychwycić przed zakupem.

Serwis tej wersji warto prowadzić konsekwentnie, bo to samochód, który odpłaca spokojem, gdy jest dopilnowany. Regularna wymiana oleju w silniku, kontrola dolotu i układu chłodzenia oraz serwis skrzyni i napędu AWD mają bezpośredni wpływ na trwałość i koszty. Części są dostępne, ale w dobrych zamiennikach i oryginałach potrafią kosztować więcej, co jest ceną za utrzymanie komfortu i stabilności. Przed zakupem dobrze jest zrobić dłuższą jazdę próbną, sprawdzić zachowanie skrzyni na ciepło, ocenić przyspieszanie pod obciążeniem i posłuchać zawieszenia na nierównościach, bo te elementy najczęściej zdradzają realny stan auta.

Wyposażenie w XC70 II bywa bogate, ale warto pamiętać, że dodatki są najlepsze wtedy, gdy działają bez kaprysów, a w używanym aucie ważniejszy jest stan układu napędowego i podwozia. Różnice między wersjami widać w fotelach, audio i pakietach bezpieczeństwa, natomiast praktyczne podejście podpowiada, żeby szukać egzemplarza zadbanego, z czytelną historią. Potencjał modyfikacji jest raczej użytkowy, czyli dopracowanie zawieszenia, hamulców i opon, a ewentualny program ma sens dopiero wtedy, gdy osprzęt i doładowanie są w bardzo dobrej kondycji. Poniżej znajduje się tabela z danymi technicznymi, która domyka opis tej odmiany i pozwala szybko porównać ją z innymi wersjami XC70.